مطالب برگزیده ادبیات صنعت تکنولوژی

غزل شمارهٔ ۶۳۵

غزل شمارهٔ ۶۳۵         
          رند و دردی کش و مستم چه توان کرد چو هستم
          بــر مــن ای اهــل نــظــر عــیــب مــگــیــریــد کــه مــســتــم
          هـر شـبـم چـشـم تـو در خـواب نـمـایـنـد که گویند
          نــیــســت از بـاده شـکـیـبـم چـکـنـم بـاده پـرسـتـم
          تـرک سـر گـفـتـم و از پـای تـو سـر بـر نـگرفتم
          در تـو پـیـوسـتـم و از هـر دو جـهـان مـهر گسستم
          دســــت شــــســــتــــم ز دل و دیــــده خـــونـــبـــار ولـــیـــکـــن
          نــقــش رخــســار تــو از لــوح دل و دیــده نـشـسـتـم
          گـــفــتــی از چــشــم خــوش دلــکــش مــن نــیــســتــی آگــه
          بـدو چـشـمـت کـه ز خـود نـیـسـتـم آگاه که هستم
          تـــا دل انـــدر گـــره زلـــف پـــریـــشـــان تـــو بـــســـتــم
          دســت بــنـهـاده ز غـم بـر دل و جـان بـر کـف دسـتـم
          تــا قــیــامــت تــو مــپــنـدار کـه هـشـیـار تـوان شـد
          زیــن صــفــت مــســت مــی عــشــق تــو کــز جـام الـسـتـم
          چـــشـــم مـــیـــگــون تــرا دیــدم و ســرمــســت فــتــادم
          گــــره زلــــف تــــو بــــگــــشــــادم و زنــــار بـــبـــســـتـــم
          تــو اگــر مــهــرگــســســتــی و شــکــســتــی دل خــواجـو
          بـدرسـتـی کـه مـن آن عـهـد کـه بـسـتـم نـشـکـسـتم
         
 

غزل شمارهٔ ۶۳۶         
          روزگــــــــــاری روی در روی نــــــــــگــــــــــاری داشــــــــــتـــــــــم
          راســــتــــی را بــــا رخــــش خــــوش روزگـــاری داشـــتـــم
          هــمــچــو بــلــبــل مــی‌خــروشــیــدم بــفــصـل نـوبـهـار
          زانـــکـــه در بـــســـتـــان عـــشـــرت نـــوبــهــاری داشــتــم
          خــوف غــرقــابــم نــبــود و بــیــم مـوج از بـهـرآنـک
          کــــز مــــیــــان قــــلــــزم مــــحــــنــــت کــــنــــاری داشــــتـــم
          از کـمـیـن سـازان کـسـی نـگـشـود بـر قـلبم کمان
          چــون بــمــیــدان زان صــفــت چــابــک ســواری داشـتـم
          گــر غــمــم خــون جــگــر مـی‌خـورد هـیـچـم غـم نـبـود
          از بــــرای آنــــکــــه چــــون او غــــمــــگــــســـاری داشـــتـــم
          درنــفــس چــون بــادم از خـاطـر بـرون بـردی غـبـار
          گـــــر بـــــدیــــدی کــــز گــــذار او غــــبــــاری داشــــتــــم
          داشــتــم یــاری کــه یــکــسـاعـت ز مـن غـیـبـت نـداشـت
          گــر چــه هــر ســاعــت نــشــیــمــن در دیــاری داشــتــم
          چرخ بد مهرش کنون کز من به دستان در ربود
          گـــوئـــیــا در خــواب مــی‌بــیــنــم کــه یــاری داشــتــم
          هـمـچـو خـواجـو بـا بـد و نیک کسم کاری نبود
          لـــیـــک بـــا او داشـــتــم گــر زانــکــه کــاری داشــتــم
         
 

غزل شمارهٔ ۶۳۷         
          صـــــبـــــحـــــدم دل را مـــــقـــــیـــــم خـــــلـــــوت جــــان یــــافــــتــــم
          از نـــــســـــیـــــم صـــــبـــــح بــــوی زلــــف جــــانــــان یــــافــــتــــم
          چـــون بـــمـــهـــمـــانـــخـــانـــهٔ قـــدســـم ســمــاع انــس بــود
          آســـــمــــان را ســــبــــزه‌ای بــــرگــــوشــــهٔ خــــوان یــــافــــتــــم
          بـــاغ جــنــت را کــه طــوبــی زو گــیــاهــی بــیــش نــیــســت
          شـــــاخ بـــــرگـــــی بــــر کــــنــــار طــــاق ایــــوان یــــافــــتــــم
          عــقــل کــافــی را کــه لــوح کــاف و نــون مـحـفـوظ اوسـت
          درمـــــقـــــام بـــــیـــــخـــــودی طــــفــــل دبــــســــتــــان یــــافــــتــــم
          خــــضــــر خــــضــــراپــــوش عــــلــــوی چــــون دلــــیــــل آمــــد مـــرا
          خـــــویـــــشـــــتـــــن را بـــــر کـــــنـــــار آب حـــــیــــوان یــــافــــتــــم
          طـــــائـــــر جـــــان کـــــوتـــــذرو بـــــوســـــتــــان کــــبــــریــــاســــت
          در ریـــــاض وحـــــدتـــــش مـــــرغ خــــوش الــــحــــان یــــافــــتــــم
          چـــون در ایـــن مـــقــصــورهٔ پــیــروزه گــشــتــم مــعــتــکــف
          قـــطـــب را در کـــنـــج خـــلـــوت ســـبـــحــه گــردان یــافــتــم
          در بــــــیـــــابـــــانـــــی کـــــزو وادی ایـــــمـــــن مـــــنـــــزلـــــیـــــســـــت
          روح را هـــــــــارون راه پـــــــــور عـــــــــمــــــــران یــــــــافــــــــتــــــــم
          بسکه خواندم لاتذر بر خویش و گشتم نوحه گر
          خــــویــــشــــتــــن را نــــوح و آب دیــــده طــــوفــــان یــــافـــتـــم
          گـــر بـــگـــویـــم روشـــنـــت دانـــم کـــه تـــکـــفـــیــرم کــنــی
          کـــــانـــــدریـــــن ره کـــــافـــــری را عـــــیــــن ایــــمــــان یــــافــــتــــم
          چـــشـــم خـــواجـــو را کــه در بــحــریــن بــودی جــوهــری
          در فـــــــروش رســـــــتـــــــهٔ بـــــــازار عـــــــمـــــــان یــــــافــــــتــــــم
         
 

غزل شمارهٔ ۶۳۸         
          بــدانــکــه بــوی تـو آورد صـبـحـدم بـادم
          وگــــرنــــه از چـــه ســـبـــب دل بـــبـــاد مـــی‌دادم
          عـــنـــان بـــاد نـــخـــواهـــم ز دســـت داد کـــنـــون
          ولی چه سود که در دست نیست جز بادم
          مـــــرا حـــــکـــــایـــــت آن مـــــرغ زیـــــرک آمـــــد یــــاد
          بـــپــای خــویــش چــو در دام عــشــقــت افــتــادم
          ز دســت دیــده دلــم روز و شــب بــفــریـادسـت
          اگـــر چـــه مـــن هـــمـــه از دســـت دل بــفــریــادم
          مـگـر کـه سـر بـدهـم ورنه من ز سر ننهم
          امـــیـــد وصـــل دریـــن ره چـــو پـــای بـــنــهــادم
          چــو دجــلــه گــشــت کــنــارم در آرزوی شــبــی
          کــه بــاد صــبــحــدم آرد نـسـیـم بـغـدادم
          گــمــان مــبــر کــه فـرامـوش کـردمـت هـیـهـات
          ز پــیــشــم ار چــه بـرفـتـی نـرفـتـی از یـادم
          مــگــر بــگــوش تـو فـریـاد مـن رسـانـد بـاد
          وگـرنـه گـر تـو تـوئـی کـی رسـی بـفـریـادم
          مـگـو کـه شـیفته بر گلبنی شدی خواجو
          کـه بـیـتـو از گـل و بلبل چو سوسن آزادم
         
 

غزل شمارهٔ ۶۳۹         
          در چـمـن دوش بـبـوی تـو گذر می‌کردم
          قـدح لـالـه پـر از خـون جـگـر مـی‌کردم
          پای سرو از هوس قد تو می‌بوسیدم
          در گـل از حـسرت روی تو نظر می‌کردم
          سـخـن طـوطـی خـطـت به چمن می‌گفتم
          نـسـبـت پـسـتـه تـنـگـت بـشکر می‌کردم
          چـشـم نـرگـس بـه خـیال نظرت می‌دیدم
          وانگه  از ناوک چشم تو حذر می‌کردم
          چـون صـبـا سلسلهٔ سنبل تر می‌افشاند
          یـاد آن گـیـسـوی چـون عـنبر تر می‌کردم
          هـر زمـانـم کـه نظر بر رخ گل می‌افتاد
          صـفـت روی تـو با مرغ سحر می‌کردم
          چون  کمانخانهٔ ابروی تو می‌کردم یاد
          تــیــرآه از ســپــر چـرخ بـدر مـی‌کـردم
          مــشـعـل مـه بـدم سـر فـرو مـی‌کـشـتـم
          شمع خاور ز دل سوخته بر می‌کردم
          چـون فـغان دل خواجو بفلک بر می‌شد
          کـار دل هـمـچـو فـلـک زیر و زبر می‌کردم
         
 

غزل شمارهٔ ۶۴۰         
          مـــی‌گــذشــتــی و مــن از دور نــظــر مــی‌کــردم
          خــاک پــایــت هــمـه بـر تـارک سـر مـی‌کـردم
          خـــرقـــهٔ ابـــر بـــخـــونـــابـــه فــرو مــی‌بــردم
          دامــن کــوه پــر از لــعــل و گــهــر مــی‌کـردم
          چون به جز ماه ندیدم که برویت مانست
          نـــســـبــت روی تــو زانــرو بــقــمــر مــی‌کــردم
          تــا مــگــر بــا تــو بــزر وصـل مـهـیـا گـردد
          مـــس رخـــســـار ز ســودای تــو زر مــی‌کــردم
          هــرنــفــس کــز دهــن تــنـگ تـو مـی‌کـردم یـاد
          مـــلـــک هـــســـتـــی ز دل تـــنـــگ بـــدر مـــی‌کــردم
          دهـــن غـــنـــچــهٔ ســیــراب چــو خــنــدان مــی‌شــد
          یــاد آن پــسـتـهٔ چـون تـنـگ شـکـر مـی‌کـردم
          چــهــرهٔ بــاغ بــخـونـابـه فـرو مـی‌شـسـتـم
          دهـــن چـــشـــمـــه پـــر از لــلــی تــر مــی‌کــردم
          چـون بـیـاد لـب مـیـگـون تـو مـی‌خـورد شراب
          جــام خـواجـو هـمـه پـرخـون جـگـر مـی‌کـردم
         
 

غزل شمارهٔ ۶۴۱         
          عـــشـــق آن بـــت ســـاکـــن مـــیـــخـــانـــه مـــی‌گــردانــدم
          جــــان غــــمــــگـــیـــن در پـــی جـــانـــانـــه مـــی‌گـــردانـــدم
          آشــــنــــائــــی از چــــه رویــــم دور مـــی‌دارد ز خـــویـــش
          چـــون ز خـــویــش و آشــنــا بــیــگــانــه مــی‌گــردانــدم
          تـــــرک رومــــی روی زنــــگــــی مــــوی تــــازی گــــوی مــــن
          هـــــنــــدوی آن نــــرگــــس تــــرکــــانــــه مــــی‌گــــردانــــدم
          بـسـکـه مـی‌تـرسـانـد از زنـجـیـر و پـنـدم مـی‌دهـد
          عــــاقــــل بــــســــیــــار گــــو دیــــوانـــه مـــی‌گـــردانـــدم
          دانـــهٔ خـــالــش کــه بــر نــزدیــک دام افــتــاده اســت
          بـــــا چــــنــــان دامــــی اســــیــــر دانــــه مــــی‌گــــردانــــدم
          آتـــش دل هـــر شـــبــی دلــخــســتــه و پــر ســوخــتــه
          گـــرد شـــمـــع روش چـــون پـــروانــه مــی‌گــردانــدم
          آرزوی گـــــنـــــج بـــــیـــــن کـــــز غـــــایـــــت دیـــــوانــــگــــی
          روز و شـــب در کـــنـــج هـــر ویـــرانــه مــی‌گــردانــدم
          بــا خــرد پــیــمــان مـن بـیـزاری از پـیـمـانـه بـود
          ویـــنـــدم از پـــیــمــان غــم پــیــمــانــه مــی‌گــردانــدم
          من بشعر افسانه بودم لیکن این ساعت بسحر
          نـــرگـــس افـــســـونـــگـــرش افـــســـانـــه مـــی‌گـــردانـــدم
          اشـــتـــیـــاق لـــعـــل گــوهــر پــاش او در بــحــر خــون
          هـــمـــچـــو خـــواجـــو از پـــی دردانـــه مـــی‌گــردانــدم
         
 

غزل شمارهٔ ۶۴۲         
          گــر مــی‌کــشـنـدم ور مـی‌کـشـنـدم
          گــردن نــهــادم چــون پـای بـنـدم
          گـــفـــتـــم ز قــیــدش یــابــم رهــائــی
          لــیــکـن چـو آهـو سـر در کـمـنـدم
          ســــرو بــــلــــنـــدم وقـــتـــی در آیـــد
          کـــز در درآیـــد بـــخـــت بـــلـــنـــدم
          بر چشم پرخون چون ابر گریم
          بـر دور گـردون چـون برق خندم
          پــنــد لــبــیــبــان کــی کــار بــنـدم
          زیـرا کـه سـودی نـبـود ز پـنـدم
          جـور تـو سـهـلـست ار می‌پسندی
          لــیــکــن ز دشــمــن نــایــد پـسـنـدم
          گــر خــون بــرآنــی کــز مـن بـرانـی
          از زخـــم تـــیــغــت نــبــود گــزنــدم
          صـورت نـبـنـدم مـثـل تـو در چـیـن
          زیــرا کــه مــثــلــت صــورت نـبـنـدم
          گـفـتـی کـه خـواجو در درد میرد
          آری چــــه درمــــان چـــون دردمـــنـــدم
         
 

غزل شمارهٔ ۶۴۳         
          وقـــــتـــــســـــت کـــــز ورای ســـــراپــــردهٔ عــــدم
          ســلــطــان گــل بــســاحــت بـسـتـان زنـد عـلـم
          دریـــا فـــکـــنــده ذیــل بــغــلــتــاق فــســتــقــی
          هــر دم عــروس غــنــچــه بــرون آیــد از حــرم
          از کـــلـــک نـــقـــشــبــنــد قــضــا در تــحــیــرم
          کـز سـبـزه بـر صـحیفهٔ بستان زند رقم
          آثــار صــنــع بــیــن کــه بــتــاثــیــر نــامـیـه
          هــر دم لــطــیــفـه‌ئـی بـوجـود آیـد از عـدم
          صـــحـــن چـــمـــن ز زمـــزمـــهٔ بـــلـــبـــل ســحــر
          گــــردد پـــر از تـــرنـــم زیـــر و نـــوای بـــم
          از آب چــشــمـه تـیـره شـود چـشـمـهٔ حـیـات
          وز صـــحـــن بـــاغ رشـــگ بــرد گــلــشــن ارم
          جـعـد بـنـفـشـه بـیـن ز نـسـیـم سـحـرگـهی
          هـمـچـون شـکـنـج طـره خـوبـان گـرفـته خم
          گــر در چــمــن بــخــنــده درآیــد گـل در روی
          بــاور مــکــن کــه او بــدوروئــیــسـت مـتـهـم
          نـرگـس چـو شـوخ دیـدگـی از سر نمینهد
          نـــازک دلـــســـت غـــنـــچــه از آن مــی‌شــود دژم
          بــیــچــاره لــالـه هـسـت دلـش در مـیـان خـون
          گــوئــی ز دســت بــاد صــبــا مـی‌بـرد سـتـم
          بر  سرو سوسن از چه زبان می‌کند دراز
          آزاده راز طـــــــعـــــــن زبــــــان آوران چــــــه غــــــم
          خـواجـو چو سرو تا نکنی پیشه راستی
          نــــــتــــــوان نــــــهــــــاد در ره آزادگــــــی قــــــدم
          بـخـرام سـوی بـاغ کـه چـون لـعـل دلـبران
          عـــیــســی دمــســت نــکــهــت انــفــاس صــبــحــدم
          و اطراف بوستان شده از سبزه و بهار
          هــمــچـون بـسـاط مـجـلـس فـرمـانـده عـجـم
          بـــر یـــاد بـــزم آصـــف جـــمـــشــیــد مــرتــبــت
          بـر کـف نـهـاده لـالـهٔ دلـخـسـته جام جم
         
 

برچسب‌ها: ,

غزل شمارهٔ ۵۳۲

غزل شمارهٔ ۵۳۲         
          بــگــشــا بـشـکـر خـنـده لـب لـعـل شـکـرریـز
          بـا پـسـتهٔ شیرین ز شکر شور برانگیز
          تــلــخــســت مــی از دســت حــریــفــان تـرش روی
          در ده قـــدحـــی از لـــب شـــیــریــن شــکــرریــز
          بــنــشـسـت ز بـاد سـحـری شـمـع شـبـسـتـان
          ای شــمــع شــبــســتــان مــن غــمــزده بــرخـیـز
          بـــفـــشـــان گــره طــرهٔ مــشــکــیــن پــریــشــان
          وز ســنـبـل تـر غـالـیـه بـر بـرگ سـمـن ریـز
          آن دل کــه بــیــک تـیـر نـظـر صـیـد گـرفـتـی
          از ســـلـــســـلـــهٔ ســـنـــبـــل شـــوریــده درآویــز
          ای آب رخـــــم بـــــرده از آن لـــــعـــــل چـــــو آتـــــش
          وی خــون دلــم خــورده بـدان غـمـزهٔ خـونـریـز
          گــویــنــد کـه پـرهـیـز کـن از مـسـتـی و رنـدی
          بـا نـرگـس مـسـتـت چـه زنـد توبه و پرهیز
          فــــرهــــاد اگــــرش دســـت دهـــد دولـــت شـــاهـــی
          بـی شـکـر شـیـریـن چـه کـنـد مـلکت پرویز
          خواجو چه کنی ناله و فریاد جگر سوز
          گــلـرا چـه غـم از نـعـرهٔ مـرغـان سـحـرخـیـز
         

غزل شمارهٔ ۵۳۳         
          ای دلـــم را شـــکـــر جـــان‌پـــرورت چـــون جــان عــزیــز
          خـــاک پـــایـــت هـــمــچــو آب چــشــمــهٔ حــیــوان عــزیــز
          عیب نبود گر ترنج از دست نشناسم که نیست
          در هـمـه مـصـرم کـسـی چـون یـوسـف کـنعان عزیز
          یـــک زمــان آخــر چــو مــهــمــان تــوام خــوارم مــکــن
          زانــکــه بــاشــد پــیــش اربــاب کــرم مــهـمـان عـزیـز
          خــــســــتــــگــــان زنــــده‌دل دانــــنــــد قــــدر درد عــــشـــق
          پــیــش صــاحــب درد بــاشــد دارو و درمـان عـزیـز
          گـر مـن بـیـچـاره نـزدیـک تو خوارم چاه نیست
          دور نــبــود گــر نـدارد بـنـده را سـلـطـان عـزیـز
          آب چـــــشـــــم و رنـــــگ روی مـــــا نـــــدارد قـــــیــــمــــتــــی
          زانـکـه نبود گوهر اندر بحر و زر در کان عزیز
          زلـــف کـــافـــر کـــیـــش او ایـــمـــان مــن بــر بــاد داد
          ای عــزیــزان پــیــش کــافــر کــی بـود ایـمـان عـزیـز
          گـــر تـــرا خـــواجـــو نـــبـــاشـــد آبــروئــی در جــهــان
          عــیــب نــبــود زانــکــه نــبـود گـنـج در ویـران عـزیـز
          بـر سـر مـیـدان عـشـقـش جـهـان بـرافشان مردوار
          قــلـب دشـمـن نـشـکـنـد آنـرا کـه بـاشـد جـان عـزیـز
         

غزل شمارهٔ ۵۳۴         
          ز لـــعـــل عـــیـــســـویـــان قـــصـــه مــســیــحــا پــرس
          ز چــــیـــن زلـــف بـــتـــان مـــعـــنـــی چـــلـــیـــپـــا پـــرس
          اگـــــر مــــلــــالــــتــــت از ســــرگــــذشــــت مــــا نــــبــــود
          ســــرشــــک مــــا نــــگـــر و مـــاجـــرای دریـــا پـــرس
          دل شـــکـــســـتـــه مـــجـــنـــون ز زلـــف لـــیـــلـــی جــوی
          حـــدیـــث مـــســـتـــی وامـــق ز چـــشـــم عـــذرا پــرس
          بــــهــــای یــــوســــف کــــنــــعــــان اگــــر نــــمــــی‌دانـــی
          عــــزیــــز مــــن بــــرو از دیــــدهٔ زلــــیــــخــــا پــــرس
          حــــکـــایـــت لـــب شـــکـــر فـــشـــان ز مـــن بـــشـــنـــو
          حـــلـــاوت شـــکـــر از طـــوطـــی شـــکــر خــا پــرس
          چوهر سخن که صبا نقش می‌کند با دوست
          بـــیـــان حـــســـن گـــل از بـــلــبــلــان شــیــدا پــرس
          کـــمـــال طــلــعــت زیــبــا و لــطــف مــنــظــر خــویــش
          گــــرت در آیــــنــــه روشـــن نـــگـــشـــت از مـــا پـــرس
          شــــب دراز بــــمــــژگـــان ســـتـــاره مـــی شـــمـــرم
          ورت ز مـــــن نـــــکــــنــــد بــــاور از ثــــریــــا پــــرس
          گــهــی کــه از لــب لــعــلـت سـخـن کـنـد خـواجـو
          بـــیـــا در آنـــدم و از قـــصـــه مـــســـیــحــا پــرس
         

غزل شمارهٔ ۵۳۵         
          مــعــنــی ایــن صــورت از صــورتــگـران چـیـن بـپـرس
          مــرد مــعـنـی را نـشـان از مـرد مـعـنـی بـیـن بـپـرس
          کــفــر دانــی چــیــسـت دیـن را قـبـلـهٔ خـود سـاخـتـن
          مـــعـــنـــی کـــفـــر ار نـــمـــی‌دانـــی ز اهــل دیــن بــپــرس
          چـون تـو آگـه نـیـسـتـی از چـشـم شـب‌پـیـمـای مـن
          حـــال بـــیــداری شــبــهــای مــن از پــرویــن بــپــرس
          گــر گــروهــی ویــس را بــا گــل مــنــاســب مـی‌نـهـنـد
          نـــســـبـــت گـــل بــا رخ ویــس از دل رامــیــن بــپــرس
          گـر چـه خـسـرو کام جان از شکر شیرین گرفت
          از دل فـــرهـــاد شـــور شـــکــر شــیــریــن بــپــرس
          حـــال ســـرگـــردانـــی جـــمـــعـــی پـــریــشــان مــوبــمــو
          از شـکـنـج سـنـبـل پـرچـیـن چـین بر چین بپرس
          بـــاغــبــان دســتــان بــلــبــل را چــه دانــد گــو بــرو
          شـورش مـرغـان شـبـگـیـر از گـل و نسرین بپرس
          قــــصــــهٔ درد دل تــــیــــهــــو کــــجــــا دانــــد عــــقــــاب
          از تــذرو خــســتــه حــال چــنــگــل شــاهــیـن بـپـرس
          شعر شورانگیز خواجو را که بردست آب قند
          از شـکـر ریـزان پـرشـور سـخـن شـیـریـن بـپرس
         

غزل شمارهٔ ۵۳۶         
          ای مرغ خوش‌نوا چه فرو بسته‌ئی نفس
          بـــرکــش ز طــرف پــرده‌ســرا نــالــهٔ جــرس
          چــون نـغـمـه سـاز گـلـشـن روحـانـیـان تـوئـی
          خـامـوش تـا بـه چـنـد نـشـیـنـی دریـن قـفـس
          تـــا کـــی دریـــن مـــزابــل ســفــلــی کــنــی نــزول
          قـانـع مـشـو ز روضـهٔ رضـوان بـخـار و خـس
          اهــــل خــــرد مــــتــــابـــعـــت نـــفـــس کـــی کـــنـــنـــد
          شــاه جــهــان چــگــونـه شـود بـنـدهٔ عـسـس
          تـنـگ شـکـر بـریـزد ازیـن بوم شوره ناک
          پـــرواز کـــن وگـــرنـــه بـــتــنــگ آئــی از مــگــس
          در راه مـهـر نـیـسـت بـه جز سایه همنشین
          در کـوی عـشـق نـیـسـت بـه جز ناله همنفس
          مــســتــعــجــلــی و روی بــگــردانــده از طــریـق
          مـــســـتـــســـقـــئـــی و جـــان بــلــب آورده در ارس
          بــا بــرهـمـن مـگـو سـخـن شـرع بـعـد ازیـن
          وز اهــرمــن مــجــو صــفــت عــرش ازیــن سـپـس
          عــمــر عــزیـز چـون بـهـوس صـرف کـرده‌ئـی
          جــــــان عـــــزیـــــز را مـــــده آخـــــر دریـــــن هـــــوس
          آزاد بـــاش و بـــنــدهٔ احــســاس کــس مــشــو
          کــازاده آن بــود کــه نــگــردد اســیــر کــس
          خـواجـو تـرا چـو ناله به فریاد می‌رسد
          دریــاب خــویــش را و بـه فـریـاد خـویـش رس
         

غزل شمارهٔ ۵۳۷         
          نه مرا بر سر کوی تو به جز سایه جلیس
          نــه مــرا در غــم عــشـق تـو بـه جـز نـالـه انـیـس
          نــزد خــســرو نــبــود هــیــچ شــکــر جــز شــیـریـن
          پـــیـــش رامـــیـــن نـــبـــود هـــیـــچ گـــل الـــا رخ ویــس
          گـــر نـــه هـــدهـــد ز ســـبـــا مــژدهٔ وصــل آرد بــاز
          کـــه رســـانـــد بـــســـلـــیـــمــان خــبــری از بــلــقــیــس
          مـــهـــر ورزان چـــو جـــمــال تــو بــهــا مــی‌کــردنــد
          روی چـــون مـــاه تـــرا مـــشـــتـــری آمـــد بـــرجـــیـــس
          پـــیـــش چـــیـــن ســـر زلـــف تـــو نـــیـــرزد بـــجــوی
          نــافــهٔ مــشــک خــتــا گــر چــه مــتــاعــیـسـت نـفـیـس
          بـــاغ دور از تـــو بـــر مـــدعـــیـــان فـــردوســـســت
          خـار و خـس بـرگ گـل و لـالـه بـود نزد خسیس
          بــــر ســــر کــــوی خــــرابــــات مــــغــــان خــــواجــــو را
          کـاسـه آنـگـاه شـود پـر کـه تـهـی گردد کیس
         

غزل شمارهٔ ۵۳۷         
          نه مرا بر سر کوی تو به جز سایه جلیس
          نــه مــرا در غــم عــشـق تـو بـه جـز نـالـه انـیـس
          نــزد خــســرو نــبــود هــیــچ شــکــر جــز شــیـریـن
          پـــیـــش رامـــیـــن نـــبـــود هـــیـــچ گـــل الـــا رخ ویــس
          گـــر نـــه هـــدهـــد ز ســـبـــا مــژدهٔ وصــل آرد بــاز
          کـــه رســـانـــد بـــســـلـــیـــمــان خــبــری از بــلــقــیــس
          مـــهـــر ورزان چـــو جـــمــال تــو بــهــا مــی‌کــردنــد
          روی چـــون مـــاه تـــرا مـــشـــتـــری آمـــد بـــرجـــیـــس
          پـــیـــش چـــیـــن ســـر زلـــف تـــو نـــیـــرزد بـــجــوی
          نــافــهٔ مــشــک خــتــا گــر چــه مــتــاعــیـسـت نـفـیـس
          بـــاغ دور از تـــو بـــر مـــدعـــیـــان فـــردوســـســت
          خـار و خـس بـرگ گـل و لـالـه بـود نزد خسیس
          بــــر ســــر کــــوی خــــرابــــات مــــغــــان خــــواجــــو را
          کـاسـه آنـگـاه شـود پـر کـه تـهـی گردد کیس
         

غزل شمارهٔ ۵۳۸         
          بــه فــلــک مــی‌رسـد خـروش خـروس
          بـــشــنــو آوای مــرغ و نــالــهٔ کــوس
          شــد خــروس ســحــر تــرنــم ســاز
          در ده آن جـام هـمـچـو چـشـم خروس
          ایـــن تـــذروان نـــگــر کــه در رفــتــار
          مـــــی‌نـــــمـــــایـــــنــــد جــــلــــوهٔ طــــاوس
          ســـاقــیــا بــاده ده کــه در غــفــلــت
          عــمــر بــر بــاد مــی‌رود بــفــسـوس
          عـــالــم آن گــنــده پــیــر بــی آبــســت
          کــــه بــــر افــــروخــــت آتـــش کـــاوس
          فـــــلـــــک آن پـــــیـــــر زال مـــــکـــــارســــت
          کــه ز دســتــان او زبــون شــد طـوس
          گر فریبد ترا به بوس و کنار
          تــا تــوانــی کــنــار گــیــر از بـوس
          زانـــکـــه از بـــهـــر قـــیــد دامــادســت
          کـــه گـــره مـــی‌کــنــنــد زلــف عــروس
          هــر کــه او دل بـدسـت سـلـطـان داد
          گـــو بـــرو خــاک پــای دربــان بــوس
          داروی ایــن مـرض کـه خـواجـو راسـت
          بـــرنـــخـــیـــزد ز دســـت جـــالـــیـــنــوس
         

غزل شمارهٔ ۵۳۹         
          الــــوداع ای دلــــبــــر نــــامــــهــــربـــان بـــدرود بـــاش
          الــرحــیــل ای لــعــبــت شــیــریــن زبــان بـدرود بـاش
          جـان بـتـلـخـی مـی‌دهـیـم ای جـان شـیرین دست گیر
          دل بـسـخـتـی مـی‌نـهـیـم ای دلـسـتـان بـدرود باش
          مــی‌رویــم از خــاک کــویــت هـمـچـو بـاد صـبـحـدم
          ای بــخــوبــی گــلــبــن بــســتـان جـان بـدرود بـاش
          نـاقـه بـیـرون رفـت و اکـنـون کـوس رحـلـت مـی‌زنـند
          خیمه بر صحرا زد اینک ساربان بدرود باش
          ایـــکـــه از هـــجـــر تـــو در دریـــای خــون افــتــاده‌ام
          از ســرشــک دیــدهٔ گــوهـر فـشـان بـدرود بـاش
          گـر ز مـا بـر خـاطـرت زین پیش گردی می‌نشست
          مــی‌رویــم از پـیـشـت ایـنـک در زمـان بـدرود بـاش
          هـمـچـو خـواجـو در رهـت جـان و جهان در باختیم
          وز جـــهــان رفــتــیــم ای جــان جــهــان بــدرود بــاش
         

برچسب‌ها: ,

غزل شمارهٔ ۵۲۳

غزل شمارهٔ ۵۲۳         
          ای شده بر مه ز شبه مهره ساز
          بــا شــبــه‌ات مـار سـیـه مـهـره بـاز
          جـــــــادوی هــــــاروت وشــــــت دلــــــفــــــریــــــب
          هــــنـــدوی زنـــگـــی صـــفـــتـــت تـــرکـــتـــاز
          بـــزم صـــبـــوحــی ز قــدح بــرفــروز
          رایــــت عــــشـــرت بـــه چـــمـــن بـــرفـــراز
          وصـــل گـــل و بــلــبــل و فــصــل بــهــار
          زلــــــف تــــــو و مــــــاه و شــــــبـــــان دراز
          شــعــلــه فــروزان بــفـروزنـد شـمـع
          پــــرده نــــوازان بــــنــــوازنــــد ســــاز
          مـــرغ شـــد از نـــالـــهٔ مـــن در خـــروش
          شــــمــــع شـــد از آتـــش مـــن در گـــداز
          بـــــاده پـــــرســـــتــــان شــــراب الــــســــت
          مـــــســـــت مـــــی لـــــعـــــل بـــــتـــــان طــــراز
          شــاهــد مــسـتـان شـده دسـتـان نـمـای
          بـلـبـل خـوشـخـوان شده دستان نواز
          خــــادمـــهٔ پـــرده‌ســـرا عـــود ســـوز
          مـــطـــربـــهٔ پـــرده‌ســـرا عـــود ســاز
          مـــجـــلـــســـیـــان مـــحـــرم اســـرارعـــشـــق
          هـــــمـــــنـــــفـــــســـــان غـــــرقــــهٔ دریــــای راز
          خــــاطــــر خــــواجــــو و خـــیـــال حـــبـــیـــب
          دیـــــدهٔ مـــــحـــــمـــــود و جـــــمـــــال ایــــاز
         

غزل شمارهٔ ۵۲۴         
          پــیــش عــاقــل نــیــاز چــیــســت نـمـاز
          نــزد عــاشــق نــمــاز چــیــســت نــیـاز
          نـــغـــمـــه ســـازی بـــنـــالــهٔ دلــســوز
          صــبــحــدم مــی‌زد ایــن غــزل بـرسـاز
          کـای بـدل پـرده سوز شاهد روز
          وی بـجـان پـرده سـاز مـجـلـس راز
          اگـــرت بـــر ســـرســـت ســـایــهٔ مــهــر
          ســایــه‌ئـی بـر سـر سـپـهـر انـداز
          تـــا تــرا عــاقــبــت شــود مــحــمــود
          هــمــچــو مــحــمــود شــو غــلــام ایــاز
          دل دیـــــوانـــــگـــــی بـــــمـــــهـــــر افــــروز
          ســـر فـــرزانـــگـــی بـــعـــشـــق افـــراز
          مــــشــــو از مــــنــــعـــمـــان جـــاه انـــدوز
          مــــشــــو از مــــفــــلــــســـان چـــاه انـــداز
          یـــا بـــیـــا در غـــم زمـــانـــه بــســوز
          یـــا بـــرو بـــا غـــم زمــانــه بــســاز
          تــرک ایــن راه کـن کـه نـبـود راسـت
          دل بـــســـوی عـــراق و رو بـــحـــجــاز
          اگــرت ســاز نـیـسـت سـوز کـجـاسـت
          ورت آواز هــــــــــــــســـــــــــــت کـــــــــــــو آواز
          خــیــز خــواجــو کـه مـرغ گـلـشـن دل
          در ســـمـــاعـــســـت و روح در پــرواز
          باز کن چشم جان که طائر قدس
          نــشــود صــیــد جــز بــدیــده بــاز
         

غزل شمارهٔ ۵۲۵         
          کـــجـــا بــود مــن مــدهــوش را حــضــور نــمــاز
          کــه کــنــج کــعــبــه ز دیــر مـغـان نـدانـم بـاز
          مــرا مـخـوان بـه نـمـاز ای امـام و وعـظ مـگـوی
          کـــه از نـــیـــاز نـــمــی‌بــاشــدم خــبــر ز نــمــاز
          چــو صــوفـی از مـی صـافـی نـمـی‌کـنـد پـرهـیـز
          مــــبــــاش مــــنــــکـــر دردیـــکـــشـــان شـــاهـــد بـــاز
          بـــســـاز مـــطــرب مــجــلــس نــوای ســوخــتــگــان
          کـــه بـــلــبــل ســحــری مــی‌کــنــد ســمــاع آغــاز
          اگر چو عود توام در نفس بخواهی سوخت
          مــرا ز ســاز چــه مــی‌افـکـنـی بـسـوز و بـسـاز
          بـدان طـمـع کـه کـنـد مـرغ وصل خوبان صید
          دو دیـده‌ام نـگـر از شـام تـا سـحـرگـه بـاز
          خـــیـــال زلـــف ســـیـــاه تـــو گــر نــگــیــرد دســت
          کــه بــر ســرآرد ازیــن ظــلــمــتــم شــبـان دراز
          تـــو در تـــنـــعـــم و نــازی ز مــا چــه انــدیــشــی
          کــه نــاز مــا بــنــیــازسـت و نـازش تـو بـنـاز
          اگـــر ز خـــط تـــو چـــون مــوی ســر بــگــردانــم
          بـــبـــنـــد و چـــون ســـر زلـــفــم بــرآفــتــاب انــداز
          امــیــد بــنــدهٔ مــســکــیــن بــهـیـچ واثـق نـیـسـت
          مـــگـــر بـــلـــطـــف خـــداونـــدگـــار بـــنـــده نــواز
          خـــرد مـــجـــوی ز خـــواجـــو کـــه اهـــل مــعــنــی را
          نـظـر بـه عـشـق حـقـیـقتی بود نه عقل مجاز
          گـذشـت شـعـر ز شـعـری و شـورش از گـردون
          چــــــــــرا کــــــــــه از پـــــــــی آوازه مـــــــــی‌رود آواز
         

غزل شمارهٔ ۵۲۶         
          بـنـده مـحـمـودسـت و سـلـطـان در ره مـعنی ایاز
          کـــار دیـــنـــداران نـــمـــازســـت و نـــمــاز مــا نــیــاز
          ایـکـه از بـهـر نـمـازت گـوش جـان بـر قـامـتـسـت
          قــامـتـی را جـوی کـایـد سـرو پـیـشـش در نـمـاز
          گــر ز دســت ســاقـی تـحـقـیـق جـامـی خـورده‌ئـی
          مــی پــرســتــی را حــقــیــقــت دان وهــسـتـی را مـجـاز
          حــــاجــــیـــان چـــون روی در راه حـــجـــاز آورده‌انـــد
          مــــطـــرب عـــشـــاق گـــو بـــنـــواز راهـــی از حـــجـــاز
          هـــر گـــروهـــی مـــذهـــبــی دارنــد و هــر کــس مــلــتــی
          مــــذهـــب مـــا نـــیـــســـت الـــا عـــشـــق خـــوبـــان طـــراز
          پـیـش رامـیـن هـیـچ گـل مـمـکـن نـبـاشـد غـیر ویس
          پـیـش سـلـطـان هـیـچـکس محمود نبود جز ایاز
          ســـوخـــتـــیــم ای مــطــرب بــربــط نــواز چــنــگ زن
          ساز را بر ساز کن و امشب دمی با ما بساز
          بـــلـــبـــل دلـــســـوز بــیــن از نــالــهٔ مــا در خــروش
          شــمــع بــزم افــروز بــیــن از آتــش مـا در گـداز
          ای خــوشــا در مــجــلــس روحــانــیـان گـاه صـبـوح
          دلـنـوازان عود سوز و پرده سازان عود ساز
          گـفـتمش بازآ که هرشب چشم من بازست گفت
          مرغ  وصلم صید نتوان کرد با این چشم باز
          بـاز پـرسـیـدم ز زلـفـش کـز چـه رو آشـفـتـه‌ئی
          گــفــت خــواجـو قـصـهٔ شـوریـدگـان بـاشـد دراز
         

غزل شمارهٔ ۵۲۷         
          روز عــیــش و طــرب و عــیــد صــیــامــســت امــروز
          کـــام دل حـــاصــل و ایــام بــه کــامــســت امــروز
          گـــو عـــروس فـــلـــکـــی رخ مـــنـــمـــای از مــشــرق
          کــــه مــــرا دیـــدن آن مـــاه تـــمـــامـــســـت امـــروز
          خــــون عــــشــــاق اگــــر چــــنـــد حـــلـــالـــســـت ولـــیـــک
          عــیــش را جــز مــی و مــعــشــوق حـرامـسـت امـروز
          صــبــحــدم بـلـبـل مـسـت از چـه سـبـب مـی‌نـالـد
          کــار او چــون ز بــهــاران بــنــظــامــســت امـروز
          در چـــمـــن نــرگــس ســرمــســت خــراب افــتــادســت
          زانـــکـــه انـــدر قـــدح لـــالـــه مــدامــســت امــروز
          مــحــتــســب بــیــهــده گــو مــنــع مــکــن رنـدانـرا
          کانکه با شاهد و می نیست کدامست امروز
          زاهــــدی را کــــه نــــبــــودی ز صـــوامـــع خـــالـــی
          بــــاز در کـــنـــج خـــرابـــات مـــقـــامـــســـت امـــروز
          نـــــالـــــهٔ زیـــــر ز عـــــشـــــاق بـــــســـــی زار بــــود
          مـطـرب از بـهـر چـه آهـنـگ تـو با مست امروز
          گــو بــگــویــنــد کـه در دیـر مـغـان خـواجـو را
          دســـت در گـــردن و لــب بــرلــب جــامــســت امــروز
         

غزل شمارهٔ ۵۲۸         
          ایـن غـزل یـک دو نـوبت از سرسوز
          بـــلـــبـــلـــی بــاز گــفــت در نــوروز
          کـــای گـــل تـــازه روی خـــنــدان لــب
          وی دلــــــارای بــــــوســــــتـــــان افـــــروز
          گـر بـدانـسـتـمـی کـه فـرقـت تـو
          ایـنـچـنـیـن صـعـب بـاشـد و دلـسوز
          از تـــو خـــالـــی نــبــودمــی یــکــدم
          وز تـو دوری نـجـسـتـمـی یـک روز
          مـن چـنـیـن از تو دور و بر وصلت
          خار سر تیز از آن صفت پیروز
          در دلـــم زان دراز ســوخــتــنــیــســت
          ایـــــن هــــمــــه زخــــم نــــاوک دلــــدوز
          گـل بـخـندید و گفت خامش باش
          و آتـــــش دل ز خــــار بــــر مــــفــــروز
          اگـــرت هـــســـت بـــرگ صـــحـــبـــت مـــا
          دیـــدهٔ بـــاز را بـــه خـــار بــدوز
          بـرکـنـاری بـرو چـو چـنـگ بـسـاز
          در مـیـانـی بـیـا چـو عـود بـسـوز
          هـــر کـــه دارد ســـر مـــحــبــت تــو
          گــو ز خـواجـو بـیـا وعـشـق آمـوز
          ویـن گـهـرها که می‌کند تضمین
          یــک بــیــک مــیــگــزیــن و مــیـانـدوز
         

غزل شمارهٔ ۵۲۹         
          در جـهـان قـصـه حـسـن تو نشد فاش هنوز
          تــو دل خـلـق جـهـان صـیـد کـنـی بـاش هـنـوز
          هـیـچ دل سـوخـتـه کـام دل شـوریـده نیافت
          زان عــقــیــق لــب در پــوش گــهــر پـاش هـنـوز
          باش تا نقش ترا سجده کند لعبت چین
          زانـکـه فـارغ نشد از نقش تو نقاش هنوز
          تــا دلــم صـیـد نـگـشـتـی بـکـمـنـد غـم عـشـق
          سـنـبـلـت سـلـسـلـه بـر گـل نـزدی کاش هنوز
          گــرچـه فـرهـاد نـمـانـدسـت ولـیـکـن مـانـدسـت
          شــور لــعــل لــب شــیـریـن شـکـر خـاش هـنـوز
          چـنـد گـوئـی کـه شـدی فـتنهٔ رویم خواجو
          نـــشـــدم در غـــمـــت افـــســانــهٔ او بــاش هــنــوز
          عــاقــبــت فــاش شـود سـر مـن از شـور غـمـت
          گـر بـه شـیدائی و رندی نشدم فاش هنوز
         

غزل شمارهٔ ۵۳۰         
          بــرگ نــســریــن تــرا بــی خــار مــی‌یــابـم هـنـوز
          بــاغ رخــســارت پــر از گــلــنــار مـی‌یـابـم هـنـوز
          دوش مـی‌گـفـتـی کـه چـشـم ناتوانم خوشترست
          خــوشــتــرســت امـا مـنـش بـیـمـار مـی‌یـابـم هـنـوز
          تـا نـپـنـداری کـه بـنـشـست آتش منصور از آنک
          ســوز عــشــقــش هـمـچـنـان از دار مـی‌یـابـم هـنـوز
          از سـرشـک چـشـم فـرهاد ای بسا لعل و گهر
          کــایــن زمــان در دامــن کــهــســار مــی‌یــابــم هـنـوز
          همچو خسرو جان شیرین باختم در راه عشق
          لــــیـــک در دل حـــســـرت دلـــدار مـــی‌یـــابـــم هـــنـــوز
          مـــاه کـــنـــعـــانـــم بــرفــت از کــلــبــهٔ احــزان ولــی
          عــکــس رویــش بــر در و دیــوار مــی‌یــابــم هـنـوز
          اول شــب بــود کــان یــار از شــبـسـتـانـم بـرفـت
          وز نــســیــم صــبــح بــوی یــار مــی‌یــابـم هـنـوز
          جـز نـسـیمی کان به چین زلف او بگذشت دوش
          دامـــنـــش پـــر نـــافـــهٔ تـــاتـــار مــی‌یــابــم هــنــوز
          گـر چـه خـواجـو شـد مـقـیـم خـانقاه اما مدام
          خـــلـــوتـــش در خـــانـــه خـــمـــار مـــی‌یـــابـــم هــنــوز
         

غزل شمارهٔ ۵۳۱         
          نـشـسـت شـمـع سـحـر ای چـراغ مـجـلـسـیـان خـیز
          بــیــار بـاده و بـشـنـو نـوای مـرغ سـحـرخـیـز
          سـپـیـده نـافـه گـشـایـسـت و بـاد غـالـیه افشان
          شــراب مــشــک نــســیــمــسـت و مـشـک غـالـیـه آمـیـز
          کنون که غنچه بخندید و باد صبح برآمد
          بـــگـــیـــر داد صـــبـــوحـــی ز بــادهٔ طــرب انــگــیــز
          چـراغ مـجـلـس مـسـتـان ز شـمـع چـهره برافروز
          ز بـهـر نـقـل حـریـفـان شـکـر ز پـسته فرو ریز
          مــرا کــه خـال تـو فـلـفـل فـکـنـده اسـت بـرآتـش
          چــــرا ز غــــالــــیــــه دلـــبـــنـــد مـــی‌کـــنـــی و دلـــاویـــز
          بـرون ز شـکـر شیرین سخن مگوی که فرهاد
          بــه نــیــم جــو نــخــرد خــسـروی مـلـکـت پـرویـز
          بــــســــوز مـــجـــمـــر و دود از دل عـــبـــیـــر بـــرآور
          بــســاز بــربــط و آتــش ز جــان عــود بــرانــگــیــز
          بــــگــــیــــر ســــلـــســـلـــهٔ زلـــف دلـــبـــران ســـمـــن رخ
          بـــرآر شـــور ز یـــاقـــوت شـــاهـــدان شـــکـــرریـــز
          مــرا مــگــوی کـه پـرهـیـز کـن ز مـیـکـده خـواجـو
          کـه مـسـت عـشـق نـدانـد حـدیـث تـوبـه و پـرهـیز
         

برچسب‌ها: ,

غزل شمارهٔ ۸۶ : من مست می عشقم هشیار نخواهم شد

غزل شمارهٔ ۸۶         
          مــن مــســت مــی عــشــقــم هــشــیــار نــخـواهـم شـد
          وز خــواب خــوش مــســتـی بـیـدار نـخـواهـم شـد
          امــــروز چــــنــــان مــــســــتـــم از بـــادهٔ دوشـــیـــنـــه
          تـــا روز قـــیــامــت هــم هــشــیــار نــخــواهــم شــد
          تــا هــســت ز نــیــک و بــد در کـیـسـهٔ مـن نـقـدی
          در کـــوی جـــوانـــمـــردان عـــیـــار نـــخـــواهــم شــد
          آن رفـــت کـــه مــی‌رفــتــم در صــومــعــه هــر بــاری
          جــز بــر در مــیــخــانــه ایـن بـار نـخـواهـم شـد
          از تـــوبـــه و قـــرایـــی بـــیـــزار شـــدم، لـــیـــکــن
          از رنـــدی و قـــلـــاشـــی بـــیـــزار نـــخـــواهـــم شــد
          از دوسـت بـه هـر خـشـمـی آزرده نـخواهم گشت
          وز یــار بــه هــر زخــمــی افــگــار نــخـواهـم شـد
          چـون یـار مـن او بـاشـد، بـی‌یـار نـخـواهم ماند
          چون غم خورم او باشد غم‌خوار نخواهم شد
          تـــا دلـــبـــرم او بـــاشـــد دل بـــر دگـــری نـــنـــهـــم
          تـا غـم خـورم او بـاشد غمخوار نخواهم شد
          چـــون ســـاخـــتـــهٔ دردم در حـــلـــقـــه نـــیـــارامـــم
          چــون ســوخــتـهٔ عـشـقـم در نـار نـخـواهـم شـد
          تــــــا هــــــســـــت عـــــراقـــــی را در درگـــــه او بـــــاری
          بـــر درگـــه ایـــن و آن بـــســیــار نــخــواهــم شــد
         
 

 

غزل شمارهٔ ۸۷         
          گـــر نــظــر کــردم بــه روی مــاه رخــســاری چــه شــد؟
          ور شـــدم مـــســت از شــراب عــشــق یــکــبــاری چــه شــد؟
          روی او دیــــدم ســــر زلــــفــــش چــــرا آشــــفــــتــــه گــــشـــت ؟
          گـــر نـــبـــیـــنـــد بــلــبــل شــوریــده، گــلــزاری چــه شــد؟
          چـــشــم او بــا جــان مــن گــر گــفــتــه رازی، گــو، بــگــوی
          حـــال بـــیـــمـــاری اگـــر پـــرســـیـــد بـــیـــمــاری چــه شــد؟
          دشـــمـــنـــم بـــا دوســـتـــان گـــویـــد: فـــلــانــی عــاشــق اســت
          عـــاشـــقـــم بـــر روی خـــوبـــان، عـــاشـــقــم، آری چــه شــد؟
          در ســــــر ســـــودای عـــــشـــــق خـــــوبـــــرویـــــان شـــــد دلـــــم
          وز چـــنـــان زلـــف ار بـــبـــســـتـــم نـــیـــز زنـــاری چـــه شـــد؟
          گـــر گــذشــتــم بــر در مــیــخــانــه نــاگــاهــی چــه بــاک؟
          گر  به پیران سر شکستم توبه یکباری چه شد؟
          چـــون شــدم مــســت از شــراب عــشــق، عــقــلــم گــو: بــرو
          گــر فــرو شــســت آب حــیــوان نــقــش دیــواری چـه شـد؟
          گـــــر مـــــیــــان عــــاشــــق و مــــعــــشــــوق جــــرمــــی رفــــت رفــــت
          تو نه معشوقی نه عاشق، مر تو را باری چه شد؟
          زاهـــدی را کـــز مـــی و مـــعـــشـــوق رنــگــی نــیــســت نــیــســت
          گــر کــنــد بــر عـاشـقـان هـر لـحـظـه انـکـاری چـه شـد؟
          هــــای و هــــوی عــــاشــــقــــان شــــد از زمــــیــــن بــــر آســــمــــان
          نـــعـــرهٔ مـــســـتـــان اگـــر نـــشــنــیــد هــشــیــاری چــه شــد؟
          از خـــمـــســـتـــان نـــعـــرهٔ مــســتــان بــه گــوش مــن رســیــد
          رفـــتــم آنــجــا تــا بــبــیــنــم حــال مــیــخــواری چــه شــد؟
          دیـــــدم انـــــدر کـــــنـــــج مـــــیـــــخـــــانــــه عــــراقــــی را خــــراب
          گـفـتـم: ای مـسـکـیـن، نـگـویی تا تو را باری چه شد؟
         
 

 

غزل شمارهٔ ۸۸         
          نــــاگـــه بـــت مـــن مـــســـت بـــه بـــازار بـــرآمـــد
          شـــور از ســـر بـــازار بـــه یـــکـــبــار بــرآمــد
          بــس دل کــه بــه کــوی غــم او شـاد فـروشـد
          بــــس جــــان کــــه ز عــــشــــق رخ او زار بــــرآمـــد
          در صــومــعــه و بــتــکــده عــشـقـش گـذری کـرد
          مـــــــؤمـــــــن ز دل و گــــــبــــــر و ز زنــــــار بــــــرآمــــــد
          در کــــوی خــــرابــــات جــــمــــالـــش نـــظـــر افـــگـــنـــد
          شـــــور و شـــــغـــــبـــــی از در خـــــمـــــار بـــــرآمـــــد
          در وقـــــت مـــــنـــــاجـــــات خـــــیــــال رخــــش افــــروخــــت
          فــــــریــــــاد و فــــــغــــــان از دل ابــــــرار بــــــرآمــــــد
          یــــک جــــرعــــه ز جــــام لــــب او مــــی‌زده‌ای یـــافـــت
          ســـرمـــســـت و خـــرامـــان بـــه ســر دار بــرآمــد
          در ســــوخــــتــــه‌ای آتــــش شــــمـــع رخـــش افـــتـــاد
          از ســــــوز دلـــــش شـــــعـــــلـــــهٔ انـــــوار بـــــرآمـــــد
          بــــــــــاد در او ســــــــــر آتــــــــــش گـــــــــذری کـــــــــرد
          از آتـــــش ســـــوزان گـــــل بـــــی خـــــوار بـــــرآمـــــد
          نـــاگـــاه ز رخـــســار شــبــی پــرده بــرانــداخــت
          صــد مــهــر ز هــر ســو بــه شــب تـار بـرآمـد
          بـــــاد ســـــحـــــر از خــــاک درش کــــرد حــــکــــایــــت
          صـــــد نـــــالـــــهٔ زار از دل بـــــیـــــمـــــار بــــرآمــــد
          کی بو که فروشد لب او بوسه به جانی؟
          کــــز بــــوک و مــــگــــر جــــان خــــریــــدار بــــرآمـــد
         
 

 

غزل شمارهٔ ۸۹         
          نـــاگـــه بـــت مــن مــســت بــه بــازار بــرآمــد
          شــور از ســر بــازار بــه یــکــبــار بـرآمـد
          مـانـا بـه کـرشـمـه سـوی او باز نظر کرد
          کــیــن شــور و شـغـب از سـر بـازار بـرآمـد
          بــا اهــل خــرابــات نــدانــم چــه ســخــن گــفـت؟
          کــــاشــــوب و غــــریــــو از در خــــمــــار بـــرآمـــد
          در صـومـعـه نـاگـاه رخـش پرده برانداخت
          فـــــریـــــاد و فـــــغـــــان از دل ابـــــرار بـــــرآمــــد
          آورد چـــو در کـــار لـــب و غـــمـــزه و رخـــســار
          جــــان و دل و چـــشـــم هـــمـــه از کـــار بـــرآمـــد
          تـــا جــز رخ او هــیــچ کــســی هــیــچ نــبــیــنــد
          در جــــمــــلــــه صــــور آن بـــت عـــیـــار بـــرآمـــد
          هـــر بـــار بـــه رنـــگـــی بـــت مـــن روی نــمــودی
          آن بــــار بــــه رنــــگ هــــمــــه اطــــوار بــــرآمـــد
          و آن شیفته کز زلف و قدش دار و رسن یافت
          بــگــرفــت رســن، خــوش بــه سـر دار بـرآمـد
          فــی‌الــجــمــلـه بـرآورد سـر از جـیـب بـزودی
          هـــر دم بـــه لـــبـــاســـی دگـــر آن یــار بــرآمــد
          و آن ســوخــتــه کـاتـش هـمـه تـاب رخ او دیـد
          زو دعـــــوی «الـــــنـــــار ولــــاالــــعــــار» بــــرآمــــد
          الـــمـــنـــةلـــلـــه کـــه پـــس از مـــنـــت بـــســـیـــار
          مــــقــــصــــود و مــــرادم ز لــــب یــــار بــــرآمــــد
          دور از لــــب و دنــــدان عــــراقــــی هـــمـــه کـــامـــم
          زان دو لـــب شـــیـــریـــن شـــکـــر بـــار بــرآمــد
         
 

 

غزل شمارهٔ ۹۰         
          غـــلـــام حـــلـــقـــه بـــه گـــوش تـــو زار بــاز آمــد
          خــــــوشــــــی درو بــــــنــــــگــــــر، کـــــز ره دراز آمـــــد
          بــه لــطــف، کــار دل مــســتـمـنـد خـسـتـه بـسـاز
          کــه خــســتــگــان را لــطــف تــو در کـارسـاز آمـد
          چــــه بــــاشــــد ار بــــنــــوازی نــــیــــازمــــنــــدی را؟
          کـــه بــا خــیــال رخــت دم بــه دم بــه راز آمــد
          چــــه کــــرده‌ام کــــه ز درگـــاه وصـــل جـــان افـــزا
          نـــصـــیـــب خـــســـتـــه دلــم هــجــر جــانــگــداز آمــد؟
          بــــــــر آســــــــتــــــــان درت صــــــــدهــــــــزار دل دیـــــــدم
          مــــگــــر کــــه خــــاک ســــر کــــوت دلــــنــــواز آمــــد؟
          غــبــار خــاک درت بــر ســر کــســی کــه نــشــســت
          ز ســــروران جــــهــــان گــــشــــت و ســــرفـــراز آمـــد
          به هر طرف که شدم تا که شاد بنشینم
          غــــم تــــو پــــیــــش دل مـــن دو اســـبـــه بـــاز آمـــد
          بــه روی خــرم تــو شــادمــان نــشــد افــســوس!
          دل عــــــراقــــــی از آن دم کـــــه عـــــشـــــقـــــبـــــاز آمـــــد
         
 

 

غزل شمارهٔ ۹۱         
          بـــیـــا، کـــه بـــی‌رخ زیـــبـــات دل بــه جــان آمــد
          بــیــا، کــه بــی‌تــو هـمـه سـود مـن زیـان آمـد
          بیا، که بهر تو جان از جهان کرانه گرفت
          بــیــا، کــه بــی‌تــو دلــم جـمـلـه در مـیـان آمـد
          بـیـا، کـه خـانهٔ دل گرچه تنگ و تاریک است
          دمــــــــــی بـــــــــرای دل مـــــــــا درون تـــــــــوان آمـــــــــد
          بـیـا، کـه غـیـر تـو در چـشـم مـن نیامد هیچ
          جـــز آب دیـــده کـــه بـــر چـــشـــم مـــن روان آمــد
          نـگـر هـر آنچه که بر هیچکس نیامده بود
          بـــریـــن شـــکـــســـتـــه دلـــم از غـــم تـــو آن آمــد
          دل شــکـسـتـه‌ام آن لـحـظـه دل ز جـان بـرداشـت
          کـــه رســم جــور و جــفــای تــو در جــهــان آمــد
          ز جـــور یـــار چـــه نـــالــم؟ کــه طــالــع دل مــن
          چــنــان کــه بــخــت عــراقــی اســت هــمــچـنـان آمـد
         
 

برچسب‌ها: ,

غزل شمارهٔ ۸۱ : چنین که غمزهٔ تو خون خلق می‌ریزد

غزل شمارهٔ ۸۱         
          چــنــیــن کــه غــمــزهٔ تــو خــون خــلـق مـی‌ریـزد
          عـــجـــب نـــبـــاشـــد اگـــر رســـتـــخـــیـــز انـــگـــیـــزد
          فـتـور غـمـزهٔ تـو صـدهـزار صـف بـشـکست
          کــه در مــیــانــه یــکــی گــرد بــرنــمــی‌خــیــزد
          ز چــــشـــم جـــادوی مـــردافـــگـــن شـــبـــه رنـــگـــت
          جـــهــان، اگــر بــتــوانــد، دو اســبــه بــگــریــزد
          فــروغ عــشــق تــو تــا کــی روان مـن سـوزد
          فــریــب چــشــم تـو تـا چـنـد خـون مـن ریـزد؟
          مـــرنـــج، اگـــر بـــه ســـر زلـــف تــو در آویــزم
          کــه غــرقــه هــرچــه بــبــیـنـد درو بـیـاویـزد
          تو را، چنان که تویی، تا کسیت نشناسد
          رخ تــــو هــــر نــــفــــســــی رنـــگ دیـــگـــر آمـــیـــزد
          اگــــر چــــه خــــون عــــراقــــی بـــریـــزی از دیـــده
          بــه خــاکــپـای تـو کـز عـشـق تـو نـپـرهـیـزد
         


غزل شمارهٔ ۸۲         
          اگـــــر یـــــکـــــبـــــار زلـــــف یـــــار از رخــــســــار بــــرخــــیــــزد
          هـــــزاران آه مــــشــــتــــاقــــان ز هــــر ســــو زار بــــرخــــیــــزد
          وگــر غــمــزه‌اش کـمـیـن سـازد دل از جـان دسـت بـفـشـانـد
          وگــــر زلــــفــــش بـــرآشـــوبـــد ز جـــان زنـــهـــار بـــرخـــیـــزد
          چو رویش پرده بگشاید که و صحرا به رقص آید
          چـــو عــشــقــش روی بــنــمــایــد خــرد نــاچــار بــرخــیــزد
          صــبــا گــر از ســر زلــفـش بـه گـورسـتـان بـرد بـویـی
          ز هـــر گـــوری دو صـــد بـــی‌دل ز بـــوی یـــار بــرخــیــزد
          نــســیــم زلــفــش ار نــاگــه بـه تـرکـسـتـان گـذر سـازد
          هـــزاران عـــاشــق از ســقــســیــن و از بــلــغــار بــرخــیــزد
          نـــــوای مـــــطـــــرب عـــــشـــــقـــــش اگــــر در گــــوش جــــان آیــــد
          ز کـــویـــش دســـت بـــفـــشـــانـــد قـــلـــنـــدروار بـــرخـــیــزد
          چـــو یـــاد او شـــود مـــونـــس ز جـــان انــدوه بــنــشــیــنــد
          چــو انــدوهــش شــود غــم خــور ز دل تــیــمـار بـرخـیـزد
          دلـا بـی‌عـشـق او مـنـشـیـن ز جـان بـرخـیز و سر در باز
          چــو عــیــاران مــکــن کــاری کــه گــرد از کــار بــرخــیــزد
          دریــــن دریــــا فــــگــــن خـــود را مـــگـــر دری بـــه دســـت آری
          کـــزیـــن دریـــای بــی‌پــایــان گــهــر بــســیــار بــرخــیــزد
          وگــــر مـــوجـــیـــت بـــربـــایـــد، زهـــی دولـــت، تـــو را آن بـــه
          کــه عــالــم پــیـش قـدر تـو چـو خـدمـتـکـار بـرخـیـزد
          حـــجــاب ره تــویــی بــرخــیــز و در فــتــراک عــشــق آویــز
          کــه بــی‌عــشــق آن حــجــاب تــو ز ره دشــوار بــرخــیـزد
          عــــراقــــی، هــــر ســــحــــرگــــاهــــی بـــر آر از ســـوز دل آهـــی
          ز خـــواب ایـــن دیـــدهٔ بــخــتــت مــگــر یــکــبــار بــرخــیــزد
         


غزل شمارهٔ ۸۳         
          آن را کـــه چـــو تــو نــگــار بــاشــد
          بــا خـویـشـتـنـش چـه کـار بـاشـد؟
          نـــاخـــوش نــبــود کــســی کــه او را
          یـــاری چـــو تـــو در کـــنــار بــاشــد
          ناخوش چو منی بود که پیوست
          دل خـــســـتـــه و جــان فــگــار بــاشــد
          مــــــــزار ز مـــــــن، اگـــــــر بـــــــنـــــــالـــــــم
          مـــــاتـــــم‌زده ســـــوکـــــوار بـــــاشــــد
          وان دیـــــده کـــــه او نـــــدیــــد رویــــت
          شـــــایـــــد اگـــــر آشـــــکـــــار بـــــاشـــــد
          آن کــــس کـــه جـــدا فـــتـــاد از تـــو
          دور از تـــو هـــمـــیــشــه زار بــاشــد
          بــیــچــاره کـسـی کـه در دو عـالـم
          جــــز تــــو دگــــریــــش یــــار بـــاشـــد
          خــــــــرم دل آن کــــــــســـــــی کـــــــه او را
          انــــدوه تــــو غــــمــــگـــســـار بـــاشـــد
          تـــا کـــی دلـــم، ای عـــزیــز چــون جــان
          بـــر خـــاک در تـــو خـــوار بــاشــد؟
          نـــامـــد گـــه آن کـــه خـــســـتـــه‌ای را
          بــــر درگــــه وصــــل بــــار بـــاشـــد؟
          تـــــــا چـــــــنـــــــد دل عـــــــراقـــــــی آخــــــر
          در زحـــــمـــــت انـــــتـــــظـــــار بـــــاشــــد؟
         


غزل شمارهٔ ۸۴         
          تـــا بـــر قـــرار حـــســـنـــی دل بـــی‌قــرار بــاشــد
          تـــا روی تـــو نــبــیــنــم جــان ســوکــوار بــاشــد
          تـــا پـــیـــش تــو نــمــیــرد جــانــم نــگــیــرد آرام
          تـــا بـــوی تـــو نـــیـــابـــد دل بـــی‌قـــرار بــاشــد
          جـــانـــا، ز عـــشـــق رویـــت جـــانـــم رســـیـــد بـــر لـــب
          تــــا کــــی ز آرزویــــت بــــیــــچـــاره زار بـــاشـــد؟
          آن را مــخـواه بـی‌دل کـو بـی‌تـو جـان نـخـواهـد
          آن را مـــــدار دشـــــمــــن کــــت دوســــتــــدار بــــاشــــد
          درمـــــان اگـــــر نــــداری، بــــاری بــــه درد یــــاد آر
          کــــز دوســــت هــــرچــــه آیـــد آن یـــادگـــار بـــاشـــد
          با درد خوش توان بود عمری به بوی درمان
          بـا غـم بـسـر تـوان بـرد گـر غـمـگـسار باشد
          خــواهــی بــســاز کــارم، خــواهــی بــســوز جــانـم
          بــا کــار پــادشــاهــان مــا را چــه کـار بـاشـد؟
          از انــــتــــظــــار وصــــلــــت آمــــد بــــه جــــان عــــراقـــی
          تــا کــی غــریــب و خــســتــه در انــتـظـار بـاشـد؟
         


غزل شمارهٔ ۸۵         
          دیــــدهٔ بــــخــــتـــم، دریـــغـــا کـــور شـــد
          دل نـــــمــــرده، زنــــده انــــدر گــــور شــــد
          دســـت گـــیـــر ای دوســـت ایـــن بـــخـــت مــرا
          تـــا نــبــیــنــد دشــمــنــم کــو کــور شــد
          بـــــارگــــاه دل، کــــه بــــودی جــــای تــــو
          بـــنـــگـــر اکـــنـــون جــای مــار و مــور شــد
          بــی‌لــب شــیــریــنــت عــمــرم تـلـخ گـشـت
          شوربختی بین که: عیشم شور شد
          دل قـــوی بــودم بــه امــیــد تــو، لــیــک
          دل نـــدادی، خـــســتــه زان بــی‌نــور شــد
          شـــور عـــشــقــت تــا فــتــاد انــدر جــهــان
          چـــون دل مـــن عـــالـــمـــی پـــر شــور شــد
          عـــــــارت آمـــــــد از عـــــــراقـــــــی، لــــــاجــــــرم
          بـی‌تـو، مـسـکـیـن، بـی‌نـوا و عـور شد
         


برچسب‌ها: ,

غزل شمارهٔ ۷۶

غزل شمارهٔ ۷۶         
          روی نـــنـــمـــود یـــار چــتــوان کــرد؟
          چـیـسـت تـدبـیـر کـار چـتوان کرد؟
          در دو چــشــم پــر آب نــقــش نــگــار
          چــون نــگــیــرد قـرار چـتـوان کـرد؟
          در هــــر آیــــیــــنــــه‌ای نـــمـــی‌گـــنـــجـــد
          عـــکـــس روی نـــگـــار چـــتـــوان کــرد؟
          هــــر ســـراســـیـــمـــه‌ای نـــمـــی‌یـــابـــد
          بـــر در وصـــل بــار چــتــوان کــرد؟
          رفـــت عـــمـــرو نــرفــت در هــمــه عــمــر
          دســـت در زلـــف یـــار چـــتـــوان کــرد؟
          کشت ما را به دوستی، چه کنیم
          بــا چــنـان دوسـتـدار چـتـوان کـرد؟
          کـــشـــتـــهٔ عـــشـــق اوســت بــر در او
          چــون عــراقــی هــزار، چــتــوان کــرد؟
         


غزل شمارهٔ ۷۷         
          مــن رنــجــور را یــک دم نــپــرســد یــار چــتـوان کـرد؟
          نـگـویـد: چـون شـد آخـر آن دل بـیـمـار چـتـوان کـرد؟
          تـــنـــم از رنـــج بـــگـــدازد، دلــم از غــم بــه جــان آرد
          چـنـیـن اسـت، ای مـسـلـمـانـان مـرا غـمخوار چتوان کرد؟
          ز داروخـــانـــهٔ لـــطـــفـــش چـــو دارو جـــان نـــمــی‌یــابــد
          بــســازم بــا غــم دردش بــنــالــم زار چــتـوان کـرد؟
          دلـا، بـر مـن هـمـیـن بـاشـد کـه جـان در راه او بـازم
          اگـــر آن مـــاه نـــنــمــایــد مــرا رخــســار چــتــوان کــرد؟
          چــــو از خــــوان وصـــال او نـــدارم جـــز جـــگـــر قـــوتـــی
          بـخـایـم هـم از بـن دنـدان جـگـر نـاچار چتوان کرد؟
          سـحـرگـاهـان بـه کـوی او بـسـی رفـتـم به بوی او
          بـسـی گـفتم: قبولم کن، نکرد آن یار چتوان کرد؟
          چـنـان نـالـیـدم از شـوقـش که شد بیدار همسایه
          ز خـواب ایـن دیـدهٔ بـخـتم نشد بیدار چتوان کرد؟
          مرا چون نیست از عشقش به جز تیمار و غم روزی
          ضـرورت مـی‌خـورم هـر دم غـم و تیمار چتوان کرد؟
          عــراقــی نــیــک مـی‌خـواهـد کـه فـخـر عـالـمـی بـاشـد
          ولـیـکـن یـار مـی‌خـواهـد که باشد عار چتوان کرد؟
         


غزل شمارهٔ ۷۸         
          از در یـــــار گـــــذر نـــــتـــــوان کـــــرد
          رخ ســـوی یـــار دگــر نــتــوان کــرد
          نـــاگــذشــتــه ز ســر هــر دو جــهــان
          بــر ســر کـوش گـذر نـتـوان کـرد
          زان چــنــان رخ، کــه تـمـنـای دل اسـت
          صـبـر ازیـن بـیـش مـگر نتوان کرد
          با چنین دیده، که پرخوناب است
          بــه چــنــان روی نـظـر نـتـوان کـرد
          چـــون حـــدیـــث لـــب شــیــریــنــش رود
          یــاد حــلــوا و شــکــر نــتــوان کــرد
          ســـــخــــن زلــــف مــــشــــوش بــــگــــذار
          دل ازیــن شــیــفــتـه‌تـر نـتـوان کـرد
          قـــصـــهٔ درد دل خـــود چـــه کـــنــم؟
          راز خـود جـمـلـه سـمـر نتوان کرد
          غـــم او مـــایـــهٔ عـــیـــش و طـــرب اســـت
          از طــرب بــیــش حــذر نــتــوان کــرد
          گـرچـه دل خـون شـود از تـیمارش
          غـمـش از سینه به در نتوان کرد
          ابـــــتـــــلـــــایـــــی اســـــت دریــــن راه مــــرا
          کــه از آن هــیــچ خــبــر نـتـوان کـرد
          گـــفـــتـــم: ای دل، بــگــذر زیــن مــنــزل
          مـــحـــنـــت آبـــاد مـــقـــر نـــتـــوان کــرد
          گــفــت: جــایــی کــه عــراقــی بــاشـد
          زود از آنــجــای ســفــر نــتــوان کـرد
         


غزل شمارهٔ ۷۹         
          بـــــدیـــــن زبـــــان صـــــفــــت حــــســــن یــــار نــــتــــوان کــــرد
          بـــه طـــعـــمـــهٔ پـــشـــه عـــنـــقـــا شــکــار نــتــوان کــرد
          بـــه گـــفـــتـــگـــو ســـخـــن عـــشــق دوســت نــتــوان گــفــت
          بــــه جــــســــت و جــــو طـــلـــب وصـــل یـــار نـــتـــوان کـــرد
          بـــــدان مـــــخـــــســـــب کـــــه در خـــــواب روی او بـــــیـــــنـــــی
          خـــــــیـــــــال او بـــــــود آن، اعـــــــتـــــــبــــــار نــــــتــــــوان کــــــرد
          دو چــــشـــم تـــو، خـــود اگـــر عـــاشـــقـــی، پـــر آب بـــود
          بـــــر آب نـــــقـــــش لـــــطـــــیـــــف نـــــگـــــار نـــــتـــــوان کـــــرد
          بــــه چــــشــــم او رخ او بــــیــــن، بــــه دیـــدهٔ خـــفـــاش
          بـــــــه آفـــــــتـــــــاب نــــــظــــــر آشــــــکــــــار نــــــتــــــوان کــــــرد
          بـــه چـــشــم نــرگــس کــوتــه‌نــظــر بــه وقــت بــهــار
          نـــــــظـــــــارهٔ چـــــــمــــــن و لــــــالــــــه‌زار نــــــتــــــوان کــــــرد
          شـــــدم کــــه بــــوســــه زنــــم بــــر درش ادب گــــفــــتــــا
          بــــه بــــوســــه خــــاک در یــــار خــــوار نــــتــــوان کــــرد
          به نیم جان که تو داری و یک نفس که تو راست
          حـــــدیـــــث پــــیــــشــــکــــشــــش زیــــنــــهــــار نــــتــــوان کــــرد
          چـــه بـــه کـــه پـــیـــش ســـگـــان درش فـــشـــانـــی جـــان
          کـــــه ایـــــن مــــتــــاع بــــر آن رخ نــــثــــار نــــتــــوان کــــرد
          بـــلـــا بـــه پـــیـــش خـــیـــالـــش شـــبـــی هـــمـــی گـــفـــتــم
          کـــه : دشـــمـــنـــی هـــمـــه بـــا دوســـتـــدار نـــتــوان کــرد
          بـــــگـــــوی تـــــا نـــــکـــــنـــــد زلـــــف تـــــو پـــــریـــــشـــــانــــی
          کــــه بــــیــــش ازیــــن دل مــــا بــــی‌قــــرار نــــتـــوان کـــرد
          بــــه تــــیــــغ غــــمـــزهٔ خـــون خـــوار، جـــان مـــجـــروحـــم
          هــــــزار بــــــار، بــــــه روزی فــــــگــــــار نــــــتــــــوان کـــــرد
          دلــــــی کـــــه بـــــا غـــــم عـــــشـــــق تـــــو در مـــــیـــــان آمـــــد
          بـــــهـــــر گـــــنـــــه ز کـــــنــــارش کــــنــــار نــــتــــوان کــــرد
          بـــــــدان کـــــــه نـــــــام وصـــــــال تــــــو مــــــی‌بــــــرم روزی
          بــــه دســــت هــــجــــر مــــرا جــــان ســـپـــار نـــتـــوان کـــرد
          جــــــواب داد خــــــیـــــالـــــش کـــــه، بـــــا ســـــلـــــیـــــمـــــانـــــی
          بـــــــــرای مــــــــورچــــــــه‌ای کــــــــارزار نــــــــتــــــــوان کــــــــرد
          مـــــیـــــان هــــجــــر و وصــــالــــش، گــــر اخــــتــــیــــار دهــــنــــد
          ز هـــــر دو هـــــیـــــچ یـــــکـــــی اخـــــتـــــیــــار نــــتــــوان کــــرد
          رمــــــوز عــــــشـــــق، عـــــراقـــــی، مـــــگـــــو چـــــنـــــیـــــن روشـــــن
          کـــــه راز خـــــویــــش چــــنــــیــــن آشــــکــــار نــــتــــوان کــــرد
         


غزل شمارهٔ ۸۰         
          بــتــم از غــمــزه و ابــرو، هــمــه تــیــر و کــمــان سـازد
          بــه غــمــزه خــون دل ریــزد بــه ابــرو کـار جـان سـازد
          چـــو در دام ســـر زلـــفـــش هـــمـــه عــالــم گــرفــتــار اســت
          چـــرا مـــژگـــان کـــنـــد نـــاوک چــرا ابــرو کــمــان ســازد؟
          خــرابــی هــا کــنــد چــشــمــش کـه نـتـوان کـرد در عـالـم
          چه شاید گفت با مستی که خود را ناتوان سازد؟
          دل و جــــان هــــمــــه عــــالــــم فــــدای لــــعــــل نــــوشـــیـــنـــش
          کـه چـون جـام طـرب نـوشـد دو عـالـم جـرعه‌دان سازد
          غــــلــــام آن نــــگــــاریــــنــــم کــــه از رخ مـــجـــلـــس افـــروزد
          لــــب او از شــــکــــر خــــنــــده شــــراب عـــاشـــقـــان ســـازد
          بـــتــی کــز حــســن در عــالــم نــمــی‌گــنــجــد عــجــب دارم
          کــه دایــم در دل تــنــگــم چــگــونــه خـان و مـان سـازد؟
          عـــراقــی، بــگــذر از غــوغــا، دلــی فــارغ بــه دســت آور
          کــــه ســــیــــمــــرغ وصــــال او در آنـــجـــا آشـــیـــان ســـازد
         


برچسب‌ها: ,

غزل شمارهٔ ۷۱ : بیا، که عمر من خاکسار می‌گذرد

غزل شمارهٔ ۷۱         
          بـــیـــا، کـــه عـــمـــر مـــن خـــاکـــســار مــی‌گــذرد
          مــــــدار مــــــنـــــتـــــظـــــرم، روزگـــــار مـــــی‌گـــــذرد
          بـــــــیــــــا، کــــــه جــــــان مــــــن از آرزوی دیــــــدارت
          بـــه لـــب رســـیـــد و غـــم دل فــگــار مــی‌گــذرد
          بیا، به لطف ز جان به لب رسیده بپرس
          کـــــه از جـــــهــــان ز غــــمــــت زار زار مــــی‌گــــذرد
          بــر آن شــکــســتــه دلـی رحـم کـن ز روی کـرم
          کـــــه نـــــاامــــیــــد ز درگــــاه یــــار مــــی‌گــــذرد
          چـه بـاشـد ار بـگـذاری کـه بـگـذرم ز درت؟
          کــه بــر درت ز ســگــان صــدهــزار مــی‌گـذرد
          مــکــش کــمــان جــفـا بـر دلـم، کـه تـیـر غـمـت
          خــود از نــشــانــهٔ جــان بــی‌شــمــار مـی‌گـذرد
          مـــــن ار چـــــه دورم از درگـــــهـــــت دلـــــم هــــر دم
          بــــــر آســــــتــــــان درت چـــــنـــــدبـــــار مـــــی‌گـــــذرد
          ز دل کـــه مـــی‌گـــذرد بـــر درت بـــپــرس آخــر:
          کـه آن شـکـسـته برین در چه کار می‌گذرد
          مـکـش چـو دشـمـنـم، ای دوسـت ز انـتـظـار، بـیـا
          کــه ایــن نــفــس ز جــهــان دوســتـدار مـی‌گـذرد
          بـــه انـــتــظــار مــکــش بــیــش ازیــن عــراقــی را
          کـــه عـــمـــر او هـــمـــه در انـــتـــظـــار مــی‌گــذرد
         


غزل شمارهٔ ۷۲         
          پـــشـــت بـــر روزگــار بــایــد کــرد
          روی در روی یــــــار بــــــایـــــد کـــــرد
          چــون ز رخــســار پــرده بــرگـیـرد
          در دمـــش جـــان نــثــار بــایــد کــرد
          پــیــش شـمـع رخـش چـو پـروانـه
          ســـوخـــتـــن اخــتــیــار بــایــد کــرد
          از پــــی یــــک نــــظـــاره بـــر در او
          ســــال‌هــــا انــــتـــظـــار بـــایـــد کـــرد
          تــــــا کــــــنـــــد یـــــار روی در رویـــــت
          دلـــــت آیـــــیـــــنـــــه‌وار بــــایــــد کــــرد
          تـــــات در بـــــوتـــــه‌زار بـــــگــــدازد
          قـــلـــب خـــود را عــیــار بــایــد کــرد
          تــا نــهــد بــر سـرت عـزیـزی پـای
          خویش، چون خاک خوار باید کرد
          ور تـــو خــود را ز خــاک بــه دانــی
          خـود تـو را سـنگسار باید کرد
          تــا دهــی بـوسـه بـر کـف پـایـش
          خـــویـــشـــتــن را غــبــار بــایــد کــرد
          دشـــــمـــــنـــــی کــــت ز دوســــت وا دارد
          زودت از وی فـــــرار بـــــایــــد کــــرد
          ور ز چــشــمــت نــهــان بــود دشــمــن
          پـس دو چـشـمـت چـهار باید کرد
          دشــمـن خـود تـویـی، چـو در نـگـری
          بـــا خـــودت کـــارزار بـــایـــد کــرد
          چــون عــراقــی ز دســت خـود فـریـاد
          هـــر دمـــت صـــدهـــزار بــایــد کــرد
         


غزل شمارهٔ ۷۳         
          یـاد آن شـیـریـن پـسـر خـواهـیـم کرد
          کــام جــان را پـرشـکـر خـواهـیـم کـرد
          دامــــن از اغـــیـــار در خـــواهـــیـــم چـــیـــد
          ســر ز جــیــب یــار بـر خـواهـیـم کـرد
          آفـــــــتـــــــاب روی او خـــــــواهــــــیــــــم دیــــــد
          گـر بـه مه روزی نظر خواهیم کرد
          بـــوی جـــان افــزای او خــواهــیــم یــافــت
          گـر بـه گـلـزاری گـذر خـواهـیم کرد
          در خــم زلــفــش نــهــان خــواهــیــم شــد
          دســت بــا وی در کــمـر خـواهـیـم کـرد
          چــــون کــــمــــان ابـــروان پـــر زه کـــنـــد
          پیش تیرش جان سپر خواهیم کرد
          از حــــــدیــــــث یــــــار و آب چــــــشــــــم مـــــا
          گـوش و دامـن پـر گهر خواهیم کرد
          مــــاجــــرایــــی رفــــت مــــا را بــــا لــــبــــش
          دوســـتــان را زان خــبــر خــواهــیــم کــرد
          تــــا عــــراقــــی نــــشــــنــــود اســـرار مـــا
          مــاجــرا را مــخــتــصــر خــواهــیـم کـرد
         


غزل شمارهٔ ۷۴         
          مـی روان کـن سـاقـیـا، کـیـن دم روان خـواهـیم کرد
          بــهـر یـک جـرعـه مـیـت ایـن دم روان خـواهـیـم کـرد
          دردیــی در ده، کــزیــن جــا دردســر خــواهــیـم بـرد
          سـاغـری پـر کـن، کـه عزم آن جهان خواهیم کرد
          کــــاروان عــــمــــر ازیــــن مــــنـــزل روان شـــد نـــاگـــهـــی
          چـون روان شـد کـاروان، مـا هـم روان خـواهیم کرد
          چــون فــشــانــدیــم آســتــیــن بــی‌نــیــازی بـر جـهـان
          دامـــن نـــاز انــدر آن عــالــم کــشــان خــواهــیــم کــرد
          از کـــف ســـاقـــی هـــمـــت ســـاغــری خــواهــیــم خــورد
          جــرعــه‌دان بــزم خــود هــفـت آسـمـان خـواهـیـم کـرد
          تــــا فــــتــــد در ســــاغــــر مــــا عــــکـــس روی دلـــبـــری
          ســاغــر از بــاده لــبــالــب هـر زمـان خـواهـیـم کـرد
          درچـنـیـن مـجـلس که می‌عشق است‌و ساغربیخودی
          نـــالـــهٔ مـــســتــانــه نــقــل دوســتــان خــواهــیــم کــرد
          تـــــا دریـــــن عـــــالـــــم نـــــگـــــردد آشـــــکــــارا راز مــــا
          نــاگــهــی رخ را ازیــن عــالــم نــهــان خــواهــیــم کـرد
          نــزد زلــف دلــربــایــش تــحــفــه، دل خــواهــیــم بـرد
          پـیـش روی جـانـفـزایـش جـان فـشـان خـواهـیـم کـرد
          چــــون بــــگــــردانــــیــــم رو، زیــــن عــــالــــم بــــی‌آبـــرو
          روی در روی نــــگــــار مــــهــــربــــان خــــواهــــیــــم کــــرد
          بـــر ســـر بـــازار وصـــلــش جــان نــدارد قــیــمــتــی
          تــا نــظــر در روی خــوبــش رایــگــان خــواهـیـم کـرد
          ســالــهــا در جــسـتـجـویـش دسـت و پـایـی مـی‌زدیـم
          چون نشان دیدیم، خود را بی‌نشان خواهیم کرد
          هــر چــه مــا خــواهــیــم کـردن او بـخـواهـد غـیـر آن
          آنــچــه آن دلـبـر کـنـد مـا خـود هـمـان خـواهـیـم کـرد
          عــراقــی هــیــچ خــواهــد گــفــت: انــاالــحــق، ایـن زمـان
          بــر ســر دارش ز غــیــرت نــاگــهــان خــواهــیـم کـرد
         


غزل شمارهٔ ۷۵         
          روی نـــــنـــــمـــــود یـــــار چـــــتــــوان کــــرد
          نــیــســت تــدبــیــر کــار، چــتــوان کـرد؟
          بـــــر درش هــــر چــــه داشــــتــــم بــــردم
          نـــــپـــــذیـــــرفــــت یــــار، چــــتــــوان کــــرد؟
          از گـــــــــل روی یـــــــــار قـــــــــســــــــم دلــــــــم
          نـــیــســت جــز خــارخــار، چــتــوان کــرد؟
          بـــــوده‌ام بــــر درش عــــزیــــز بــــســــی
          گشتم این لحظه خوار، چتوان کرد؟
          بــــــــر مــــــــراد دلــــــــم نـــــــمـــــــی‌گـــــــردد
          گـــــــردش روزگـــــــار چـــــــتــــــوان کــــــرد؟
          غـــم بـــســـیــار هــســت و نــیــســت دریــغ،
          بـــا غـــمـــم غـــمـــگـــســار چــتــوان کــرد؟
          از پــــــــی صـــــــیـــــــد دل نـــــــهـــــــادم دام
          لــــاغـــر آمـــد شـــکـــار، چـــتـــوان کـــرد؟
          چــــنــــد بــــاشــــی، عــــراقــــی، از پـــس دل
          درهــــم و ســــوکــــوار، چــــتــــوان کـــرد؟
         


برچسب‌ها: ,

غزل شمارهٔ ۶۵ : دل، دولت خرمی ندارد

غزل شمارهٔ ۶۵         
          دل، دولـــــــــت خـــــــــرمــــــــی نــــــــدارد
          جــــان، راحــــت بــــی‌غــــمـــی نـــدارد
          دردا! کــــــــــــه درون آدمـــــــــــی زاد
          آســـــــایــــــش و خــــــرمــــــی نــــــدارد
          از راحــــــت‌هــــــای ایــــــن جــــــهـــــانـــــی
          جــــــــز غــــــــم دل آدمــــــــی نــــــــدارد
          ای مــــرگ، بــــیــــا و مـــردمـــی کـــن
          ایــــن غــــم ســـر مـــردمـــی نـــدارد
          وی غـم، بـنـشـیـن، کـه شادمانی
          بـــا مـــا ســـر هـــمـــدمـــی نــدارد
          وی جان، ز سرای تن برون شو
          کــیــن جـای تـو مـحـکـمـی نـدارد
          مــنــشــیــن هــمــه وقــت بــا عـراقـی
          کــــاهــــلــــیــــت مــــحــــرمــــی نـــدارد
         


غزل شمارهٔ ۶۶         
          راحـــــت ســــر مــــردمــــی نــــدارد
          دولــــــت دل هــــــمــــــدمــــــی نـــــدارد
          ز احـسـان زمـانـه دیـده بـردوز
          کـــــو دیـــــدهٔ مــــردمــــی نــــدارد
          از خوان فلک نواله کم پیچ
          کـــو گـــردهٔ گـــنـــدمـــی نــدارد
          بـا درد بـسـاز، از آنـکـه درمان
          بــا جــان تــو مــحــرمــی نـدارد
          در تــار حــیــات دل چـه بـنـدی؟
          چـون پـود تـو مـحکمی ندارد
          دردا! کـه دریـن سـرای پـر غم
          کــــس دولـــت بـــی‌غـــمـــی نـــدارد
          دارد هـــــمـــــه چــــیــــز آدمــــی زاد
          افـــســـوس کـــه خـــرمـــی نــدارد
          گـر خـوشـدلیی درین جهان هست
          بـــــــــــاری دل آدمـــــــــــی نــــــــــدارد
          بــنــمــای بــه مــن دلــی فــراهـم
          کــــو مــــحـــنـــت درهـــمـــی نـــدارد
          کـم خـور غـم ایـن جهان، عراقی،
          زیــرا کــه غــمــش کــمــی نـدارد
         


غزل شمارهٔ ۶۷         
          نــگــارا، بــی‌تـو بـرگ جـان کـه دارد؟
          دل شـــــاد و لـــــب خـــــنـــــدان کــــه دارد؟
          بـــــه امــــیــــد وصــــالــــت مــــی‌دهــــم جــــان
          وگــــرنــــه طــــاقــــت هــــجـــران کـــه دارد؟
          غــم ار نــدهــد جــگــر بــر خــوان وصـلـت
          دل درویــــــش را مــــــهـــــمـــــان کـــــه دارد؟
          نــــــیـــــایـــــد جـــــز خـــــیـــــالـــــت در دل مـــــن
          بــجــز یــوســف ســر زنــدان کـه دارد؟
          مـــرا بـــا تـــو خــوش آیــد خــلــد، ورنــه
          غــــم حـــور و ســـر رضـــوان کـــه دارد؟
          هـــمـــه کـــس مـــی کـــنـــد دعــوی عــشــقــت
          ولــــی بـــا درد بـــی درمـــان کـــه دارد ؟
          غــمــت هــر لــحــظـه جـانـی خـواهـد از مـن
          چه انصاف است؟ چندین جان که دارد؟
          مـــرا گـــویـــنـــد: فـــردا روز وصـــل اســت
          وگــــــر طــــــاقــــــت هــــــجـــــران کـــــه دارد؟
          نــــشــــان عــــشــــق مــــی‌جــــویــــی، عــــراقـــی
          بـبـیـن تا چشم خون افشان که دارد؟
         


غزل شمارهٔ ۶۸         
          نــگــارا، بــی تــو بــرگ جــان کـه دارد؟
          ســــر کــــفــــر و غــــم ایـــمـــان کـــه دارد؟
          اگـــــر عـــــشـــــق تـــــو خــــون مــــن نــــریــــزد
          غـــمـــت را هـــر شـــبـــی مــهــمــان کــه دارد؟
          دل مــــن بــــا خــــیــــالــــت دوش مــــی‌گــــفــــت:
          کـــــه ایـــــن درد مــــرا درمــــان کــــه دارد؟
          لـــب شــیــریــن تــو گــفــتــا: ز مــن پــرس
          که من با تو بگویم: کان که دارد؟
          مــرا گــفــتــی کــه: فــردا روز وصـل اسـت
          امـــــیـــــد زیــــســــتــــن چــــنــــدان کــــه دارد؟
          دلـــــم در بــــنــــد زلــــف تــــوســــت ور نــــه
          ســــر ســــودای بـــی‌پـــایـــان کـــه دارد؟
          اگـــــر لـــــطـــــف خـــــیـــــال تـــــو نـــــبــــاشــــد
          عــــراقـــی را چـــنـــیـــن حـــیـــران کـــه دارد؟
         


غزل شمارهٔ ۶۹         
          تـا کـی کـشـم جـفـای تـو؟ ایـن نـیز بگذرد
          بــســیــار شـد بـلـای تـو، ایـن نـیـز بـگـذرد
          عـمـرم گـذشـت و یـک نـفـسـم بـیـشـتر نماند
          خـوش بـاش کـز جـفـای تـو، این نیز بگذرد
          آیــــی و بــــگــــذری بـــه مـــن و بـــاز نـــنـــگـــری
          ای جـــان مـــن فـــدای تـــو، ایـــن نــیــز بــگــذرد
          هر کس رسید از تو به مقصود و این گدا
          مـــحـــروم از عــطــای تــو، ایــن نــیــز بــگــذرد
          ای دوســـت، تـــو مـــرا هـــمـــه دشـــنـــام مــی‌دهــی
          مــن مــی‌کــنــم، دعــای تــو، ایــن نــیــز بـگـذرد
          آیـــم بـــه درگـــهـــت، نـــگـــذاری کـــه بـــگــذرم
          پـــیـــرامـــن ســـرای تـــو، ایـــن نـــیــز بــگــذرد
          آمـدم دلـم بـه کـوی تـو، نـومـیـد بـازگـشت
          نــشــنــیــد مــرحــبــای تــو، ایــن نــیــز بـگـذرد
          بـــگـــذشـــت آنـــکـــه دوســـت هـــمــی داشــتــی مــرا
          دیـگـر شـده اسـت رای تـو، ایـن نـیـز بـگـذرد
          تــا کــی کـشـد عـراقـی مـسـکـیـن جـفـای تـو؟
          بــگـذشـت چـون جـفـای تـو، ایـن نـیـز بـگـذرد
         


غزل شمارهٔ ۷۰         
          بــیــا بــیــا، کــه نـسـیـم بـهـار مـی‌گـذرد
          بــیـا، کـه گـل ز رخـت شـرمـسـار مـی‌گـذرد
          بـیـا، کـه وقـت بـهـار است و موسم شادی
          مــــدار مــــنــــتــــظــــرم، وقـــت کـــار مـــی‌گـــذرد
          ز راه لـطـف بـه صـحـرا خـرام یـک نـفسی
          کـه عـیش تازه کنم، چون بهار می‌گذرد
          نــسـیـم لـطـف تـو از کـوی مـی‌بـرد هـر دم
          غــمــی کــه بــر دل ایـن جـان فـگـار مـی‌گـذرد
          ز جـام وصـل تـو نـاخـورده جـرعـه‌ای دل مـن
          ز بـزم عـیـش تـو در سـر خـمـار مـی‌گـذرد
          سـحـرگـهـی کـه بـه کـوی دلـم گذر کردی
          بـه دیـده گـفـت دلـم: کـان شکار می‌گذرد
          چـو دیـده کـرد نـظر صدهزار عاشق دید
          که نعره می‌زد هر یک که: یار می‌گذرد
          بــــه گــــوش جــــان عــــراقــــی رســـیـــد آن زاری
          از آن ز کــــوی تــــو زار و نــــزار مــــی‌گــــذرد
         

برچسب‌ها: ,

غزل شمارهٔ ۶۰ : با پرتو جمالت برهان چه کار دارد؟

غزل شمارهٔ ۶۰         
          بــا پــرتــو جــمــالــت بــرهــان چــه کــار دارد؟
          بــا عــشــق زلــف و خــالــت ایـمـان چـه کـار دارد؟
          بــا عــشــق دلــگــشــایــت عــاشــق کــجـا بـرآیـد؟
          بــا وصــل جــانــفــزایــت هــجــران چـه کـار دارد؟
          در بـــــارگــــاه دردت درمــــان چــــه راه یــــابــــد؟
          بــا جـلـوه‌گـاه وصـلـت هـجـران چـه کـار دارد؟
          بـــا ســوز بــی‌دلــانــت مــالــک چــه طــاقــت آرد؟
          بــا عــیــش عــاشــقــانــت رضــوان چـه کـار دارد؟
          گـــرنـــه گـــریـــخـــت جـــانـــم از پـــرتــو جــمــالــت
          در ســایــهٔ دو زلــفــت پــنــهــان چــه کـار دارد؟
          چـــون در پـــنـــاه وصــلــت افــتــاد جــان نــگــویــی:
          هــجــری بــدیــن درازی بــا جـان چـه کـار دارد؟
          گـر در خـورت نـیابم، شاید، که بر سماطت
          پوسیده استخوانی بر خوان چه کار دارد؟
          آری عــــجــــب نــــبــــاشــــد گــــر در دلــــم نــــیــــابــــی
          در کــلــبــهٔ گــدایــان ســلــطــان چــه کـار دارد؟
          مـن نـیـز اگـر نـگـنـجـم در حـضرتت، عجب نیست
          آنـجـا کـه آن کـمال است نقصان چه کار دارد؟
          در تــنــگــنــای وحــدت کــثــرت چــگــونــه گــنـجـد
          در عـــالـــم حــقــیــقــت بــطــلــان چــه کــار دارد؟
          گــــویــــنــــد نــــیــــکـــوان را نـــظـــارگـــی نـــبـــایـــد
          کـانـجـا کـه درد نـبـود درمـان چـه کـار دارد؟
          آری، ولــی چــو عــاشــق پــوشــیــد رنــگ مــعــشـوق
          آن دم مــــیــــان ایــــشــــان دربــــان چــــه کـــار دارد؟
          جــایــی کــه در مــیــانــه مــعــشـوق هـم نـگـنـجـد
          مـالـک چـه زحـمـت آرد؟ رضـوان چـه کار دارد ؟
          هــان! خــســتـه دل عـراقـی، بـا درد یـار خـو کـن
          کـانـجـا کـه دردش آمـد درمـان چـه کـار دارد؟
         


غزل شمارهٔ ۶۱         
          بـــا درد خـــســتــگــانــت درمــان چــه کــار دارد؟
          بــا وصــل کــشــتـگـانـت هـجـران چـه کـار دارد؟
          از ســــوز بــــی‌دلــــانــــت مــــالــــک خــــبــــر نـــدارد
          بــا عــیــش عــاشــقــانـت رضـوان چـه کـار دارد؟
          در لــعــل تـوسـت پـنـهـان صـدگـونـه آب حـیـوان
          از بــــی‌دلــــی لــــب مــــن بـــا آن چـــه کـــار دارد؟
          هــم دیــدهٔ تـو بـایـد تـا چـهـرهٔ تـو بـیـنـد
          کـانـجا که آن جمال است انسان چه کار دارد؟
          وهـــم از دهـــان تـــنـــگــت هــرگــز نــشــان نــیــایــد
          بـا خـاتـم سـلـیـمـان شـیـطـان چـه کـار دارد؟
          جـــان مـــن از لـــب تـــو مـــانـــا کــه یــافــت ذوقــی
          ورنــه خــیــال جــاویــد بـا جـان چـه کـار دارد؟
          دل مــی‌تــپــد کــه بــیــنـد در دیـده روی خـوبـت
          ورنــه بــریــد زلــفــت پــنــهــان چــه کــار دارد؟
          عـــاشـــق گــر از در تــو نــشــنــیــد مــرحــبــایــی
          چـون حـلـقـه بر در تو چندان چه کار دارد؟
          گـر بـر درت نیایم، شاید که باز پرسند:
          پوسیده استخوانی با خوان چه کار دارد؟
          در دل کـه عـشق نبود معشوق کی توان یافت
          جـایـی کـه جـان نـبـاشـد جـانـان چـه کار دارد؟
          در دل غــــم عــــراقــــی و آنــــگــــاه عــــشــــق بـــاقـــی
          در خـــانـــهٔ طـــفــیــلــی مــهــمــان چــه کــار دارد؟
         


غزل شمارهٔ ۶۲         
          بــــا درد خــــســــتــــگـــانـــت درمـــان چـــه کـــار دارد؟
          بـــا وصـــل کـــشـــتــگــانــت هــجــران چــه کــار دارد؟
          بـــا مـــحـــنـــت فـــراقـــت راحـــت چـــه رخ نـــمـــایــد؟
          بـــــا درد اشـــــتـــــیــــاقــــت درمــــان چــــه کــــار دارد؟
          گــــر در دلــــم خــــیــــالـــت نـــایـــد، عـــجـــب نـــبـــاشـــد
          در دوزخ پــــــر آتـــــش رضـــــوان چـــــه کـــــار دارد؟
          ســودای تــو نــگــنــجــد انــدر دلــی کــه جــان اســت
          در خــــانــــهٔ طــــفـــیـــلـــی مـــهـــمـــان چـــه کـــار دارد؟
          دل را خــوش اســت بــا جــان گــر زآن تــوســت، یــارا
          بــــی‌روی تــــو دل مــــن بــــا جـــان چـــه کـــار دارد؟
          بر بوی وصلت، ای جان، دل بر در تو مانده است
          ورنـــه فـــتـــاده در خـــاک چــنــدان چــه کــار دارد؟
          بـا عـشـق تـوسـت جـان را صـد سـر سـر نـهـفته
          لــــیــــکــــن دل عــــراقــــی بــــا جــــان چـــه کـــار دارد؟
         


غزل شمارهٔ ۶۳         
          خــــــرم تــــــن آن کــــــس کــــــه دل ریـــــش نـــــدارد
          و انـــــدیـــــشــــهٔ یــــار ســــتــــم‌انــــدیــــش نــــدارد
          گــویــنــد رقــیــبــان کــه نــدارد ســر تــو یــار
          ســلــطــان چـه عـجـب گـر سـر درویـش نـدارد؟
          او را چــــــه خــــــبــــــر از مــــــن و از حــــــال دل مــــــن
          کــــــو دیــــــدهٔ پــــــر خـــــون و دل ریـــــش نـــــدارد
          ایـن طـرفـه کـه او مـن شـد و من او وز من یار
          بـیـگـانـه چـنـان شـد کـه سـر خـویـش نـدارد
          هــان، ای دل خــونــخــوار، سـر مـحـنـت خـود گـیـر
          کـــان یـــار ســـر صـــحـــبـــت مـــا بــیــش نــدارد
          معشوق چو شمشیر جفا بر کشد، از خشم
          عـاشـق چـه کـنـد گر سر خود پیش ندارد؟
          بـــیـــچـــاره دل ریـــش عـــراقـــی کـــه هـــمـــیــشــه
          از نــوش لــبــان، بـهـره بـه جـز نـیـش نـدارد
         


غزل شمارهٔ ۶۴         
          بـیـا، کـایـن دل سـر هـجـران ندارد
          بـــجــز وصــلــت دگــر درمــان نــدارد
          به  وصل خود دلم را شاد گردان
          کــه خـسـتـه طـاقـت هـجـران نـدارد
          بـیـا، تـا پـیـش روی تـو بـمـیرم
          کـــه بـــی‌تــو زنــدگــانــی آن نــدارد
          چگونه بی‌تو بتوان زیست آخر؟
          کـه بـی‌تـو زیـسـتـن امـکـان نـدارد
          بـــمـــردم ز انـــتـــظـــار روز وصـــلـــت
          شــب هــجــران مــگـر پـایـان نـدارد؟
          بــیــا، تــا روی خــوب تــو بـبـیـنـم
          که  مهر از ذره رخ پنهان ندارد
          ز مــن بــپــذیــر، جــانــا، نــیـم جـانـی
          اگـــر چـــه قـــیـــمـــت چـــنــدان نــدارد
          چــه بــاشـد گـر فـراغـت والـهـی را
          چـنـیـن سـرگشته و حیران ندارد؟
          وصــالــت تــا ز غــم خــونــم نــریــزد
          عـــراقـــی را شـــبـــی مــهــمــان نــدارد
         

برچسب‌ها: ,

غزل شمارهٔ ۵۵ : با عشق تو ناز در نگنجد

غزل شمارهٔ ۵۵         
          بـا عـشـق تـو نـاز در نـگـنـجد
          جـــز درد و نــیــاز در نــگــنــجــد
          بـــا درد تـــو درد در نـــیـــایـــد
          با سوز تو ساز در نگنجد
          بـیـچـاره کـسی که از در تو
          دور افــتــد و بــاز در نــگــنــجـد
          بــــا داغ غــــمــــت درون ســـیـــنـــه
          جـز سـوز و گـداز در نـگـنـجـد
          بـا عـشـق حـقـیـقـتی به هر حال
          ســـودای مـــجـــاز در نـــگـــنــجــد
          در مــیــکــده بــا حــریــف قــلـاش
          تــسـبـیـح و نـمـاز در نـگـنـجـد
          در جـــلـــوه‌گـــه جــمــال حــســنــت
          خـــــوبـــــی ایـــــاز در نــــگــــنــــجــــد
          بـــا یـــاد لـــب تــو در خــیــالــم
          انـــدیـــشـــهٔ گـــاز در نـــگـــنـــجــد
          آنـــجـــا کـــه رود حــدیــث وصــلــت
          یـــک مـــحـــرم راز در نـــگــنــجــد
          وآنــدم کــه حــدیــث زلــفــت افــتـد
          جـــز شـــرح دراز در نـــگــنــجــد
          چــه نــاز کــنـی عـراقـی ایـنـجـا؟
          جـان بـاز، کـه نـاز در نـگنجد
         


غزل شمارهٔ ۵۶         
          جــانــا، حــدیــث شـوقـت در داسـتـان نـگـنـجـد
          رمـزی ز راز عـشـقـت در صـد بـیـان نـگـنـجد
          جـــولـــانـــگـــه جـــلــالــت در کــوی دل نــبــاشــد
          خـلـوتـگـه جـمـالـت در جـسـم و جـان نـگنجد
          ســودای زلــف و خــالــت جــز در خــیــال نـایـد
          انــدیــشــهٔ وصــالــت جــز در گــمـان نـگـنـجـد
          در دل چـو عـشـقـت آیـد، سـودای جـان نـمـاند
          در جـان چـو مـهـرت افـتد، عشق روان نگنجد
          دل کـز تـو بـوی یـابد، در گلستان نپوید
          جـان کـز تو رنگ بیند، اندر جهان نگنجد
          پـیـغـام خـسـتـگـانـت در کوی تو که آرد؟
          کــانــجــا ز عــاشــقــانــت بــاد وزان نــگـنـجـد
          آن دم که عاشقان را نزد تو بار باشد
          مـسـکـیـن کـسـی کـه آنجا در آستان نگنجد
          بـخـشـای بر غریبی کز عشق تو بمیرد
          وآنـگـه در آسـتـانـت خـود یـک زمـان نـگـنـجـد
          جـان داد دل کـه روزی کـوی تـو جـای یـابـد
          نـشـنـاخـت او کـه آخـر جـایـی چـنان نگنجد
          آن دم کــه بــا خـیـالـت دل راز عـشـق گـویـد
          گـر جـان شـود عـراقـی، انـدر مـیـان نـگنجد
         


غزل شمارهٔ ۵۷         
          امــــروز مـــرا در دل جـــز یـــار نـــمـــی‌گـــنـــجـــد
          وز یـار چـنـان پـر شـد کـاغـیـار نـمـی‌گـنجد
          در چـــشـــم پـــر آب مـــن جـــز دوســـت نـــمــی‌آیــد
          در جـــان خـــراب مـــن جـــز یـــار نـــمـــی‌گـــنـــجـــد
          ایــن لـحـظـه از آن شـادم کـانـدر دل تـنـگ مـن
          غــم جــای نــمــی‌گــیــرد، تــیـمـار نـمـی‌گـنـجـد
          ایـن قـطـرهٔ خـون تـا یـافـت از لـعـل لبش رنگی
          از شـادی آن در پـوسـت چـون نـار نـمی‌گنجد
          رو بر در او سرمست، از عشق رخش، زیراک:
          در بـــزم وصـــال او هـــشـــیـــار نـــمـــی‌گـــنــجــد
          شـــــیـــــدای جـــــمــــال او در خــــلــــد نــــیــــرامــــد
          مـــشـــتـــاق لـــقـــای او در نـــار نـــمـــی‌گـــنـــجــد
          چــون پــرده بــرانـدازد عـالـم بـسـر انـدازد
          جــایــی کــه یــقــیــن آیــد پـنـدار نـمـی‌گـنـجـد
          از گـــفـــت بـــد دشــمــن آزرده نــگــردم، زانــک:
          بــــا دوســــت مــــرا در دل آزار نــــمـــی‌گـــنـــجـــد
          جــانــم در دل مـی‌زد، گـفـتـا کـه: بـرو ایـن دم
          بـــا یـــار دریـــن جـــلـــوه دیـــار نــمــی‌گــنــجــد
          خـــواهـــی کـــه درون آیـــی بـــگـــذار عـــراقـــی را
          کـــانـــدر طـــبـــق انـــوار اطـــوار نـــمــی‌گــنــجــد
         


غزل شمارهٔ ۵۸         
          امــــروز مــــرا در دل جــــز یــــار نــــمـــی‌گـــنـــجـــد
          تـــنـــگ اســـت، از آن در وی اغـــیــار نــمــی‌گــنــجــد
          در دیـــــدهٔ پـــــر آبـــــم جـــــز یـــــار نـــــمـــــی‌آیـــــد
          ونـــدر دلــم از مــســتــی جــز یــار نــمــی‌گــنــجــد
          بــا ایــن هــمــه هــم شــادم کـانـدر دل تـنـگ مـن
          غــم چــاره نــمــی‌یــابــد، تــیــمــار نــمـی‌گـنـجـد
          جـان در تـنـم ار بـی‌دوسـت هـربـار نـمـی‌گـنـجـد
          از غــایــت تــنــگ آمــد کــیــن بــار نــمــی‌گــنـجـد
          کـو جـام مـی عـشـقـش؟ تـا مـست شوم زیراک:
          در بــــزم وصــــال او هـــشـــیـــار نـــمـــی‌گـــنـــجـــد
          کــو دام ســر زلــفــش؟ تــا صــیــد کـنـد دل را
          کــــانــــدر خــــم زلــــف او دلــــدار نـــمـــی‌گـــنـــجـــد
          چــون طــره بــرافــشــانــد ایــن روی بــپــوشـانـد
          جــایــی کــه یــقــیــن آیــد پــنــدار نــمــی‌گـنـجـد
          عـشـقـش چـو درون تـازد جـان حجره بپردازد
          آنـــجـــا کـــه وطـــن ســازد دیــار نــمــی‌گــنــجــد
          ایـن قـطـرهٔ خـون تـا یـافـت از خـاک درش بویی
          از شـادی آن در پـوسـت چـون نـار نـمـی‌گـنـجـد
          غم گرچه خورد جانم، هم غم نخورم زیراک:
          انـــدر حـــرم جـــانـــان غـــمـــخـــوار نـــمـــی‌گــنــجــد
          تـحـفه بر دل بردم جان و تن و دین و هوش
          دل گــفــت: بــرو، کـانـجـا هـر چـار نـمـی‌گـنـجـد
          خـــواهـــی کـــه درآیــی تــو، بــگــذار عــراقــی را
          کـــانـــدر حـــرم جــانــان جــز یــار نــمــی‌گــنــجــد
         


غزل شمارهٔ ۵۹         
          در حــلــقــهٔ فــقـیـران قـیـصـر چـه کـار دارد؟
          در دست بحر نوشان ساغر چه کار دارد؟
          در راه عــشــقــبــازان زیــن حــرف‌هـا چـه خـیـزد؟
          در مــجــلــس خــمـوشـان مـنـبـر چـه کـار دارد؟
          جــایــی کــه عــاشــقــان را درس حــیــات بــاشــد
          ایــبــک چــه وزن آرد؟ سـنـجـر چـه کـار دارد؟
          جــایــی کــه ایـن عـزیـزان جـام شـراب نـوشـنـد
          آب زلــــال چــــبــــود؟ کــــوثــــر چــــه کــــار دارد؟
          وآنــجـا کـه بـحـر مـعـنـی مـوج بـقـا بـرآرد
          بــر کــشــتــی دلــیــران لـنـگـر چـه کـار دارد؟
          در راه پــاکــبــازان ایــن حــرف‌هــا چــه خــیــزد؟
          بـر فـرق سـرفـرازان افـسـر چـه کـار دارد؟
          آن دم کــه آن دم آمــد، دم در نــگــنــجــد آنــجـا
          جـایـی کـه ره بـرآیـد، رهـبـر چـه کـار دارد؟
          دایــم، تــو ای عــراقــی، مــی‌گــوی ایــن حــکـایـت:
          بـا بـوی مـشـک مـعـنـی، عـنـبـر چـه کار دارد؟
         

برچسب‌ها: ,
پیوندها
پیوندهای روزانه
آمار بازدید
آنلاین : 1
بازدید امروز : 2
بازدید دیروز : 0
بازدید هفته گذشته : 2
بازدید ماه گذشته : 9
بازدید سال گذشته : 178
کل بازدید : 178